Telefonunuzu evde unuttuğunuz bir günü düşünün. İlk dakikalarda yalnızca bir nesne eksikmiş gibi gelir: ekran, mesajlar, harita, kamera. Sonra daha tuhaf bir boşluk belirir. Bir adresi hatırlayamazsınız, arkadaşınızın numarasını zihninizde canlandıramazsınız, günün planı sislenir. Sanki yalnızca telefonunuz değil, zihninizin bir bölümü de koltuğun üzerinde kalmıştır. Bu his, modern insanın zayıflığı değil; bilincin sandığımızdan daha geniş olduğuna dair güçlü bir ipucudur.
Geleneksel görüşe göre zihin kafatasının içinde yaşar: Beyin düşünür, beden uygular, dünya ise dışarıda durur. Fakat günlük hayat bu kadar temiz sınırlar tanımaz. Bir matematikçi karmaşık bir problemi çözerken kâğıda şekiller çizer; bir müzisyen parmaklarının enstrüman üzerindeki direncini dinler; bir mimar düşüncesini maketle tartışır. Defter, ekran, kalem, takvim ve arama motoru yalnızca pasif yardımcılar değildir. Doğru anda kullanıldıklarında düşünmenin yönünü değiştirir, belleği genişletir ve yeni olasılıkları görünür kılarlar.