Docker konteyneri, yazılım dünyasının küçük ama etkileyici mucizelerinden biridir: Uygulama, ihtiyaç duyduğu kütüphanelerle, bağımlılıklarla ve ayarlarla birlikte paketlenir; dış dünyanın karmaşasına fazla bulaşmadan, kendi düzenli evreninde çalışır. Ne zarif fikir! Ne ürkütücü benzerlik! Çünkü modern insan da giderek böyle yaşamıyor mu? Kendi psikolojik imajını, tercihlerini, korkularını, algoritmik akışını, güvenli sohbet çevresini ve savunma mekanizmalarını yanına alıp taşınabilir bir yalnızlık ortamında var oluyor.
Konteynerin vaadi nettir: “Bende çalışıyorsa her yerde çalışır.” Modern bireyin vaadi de buna benzer: “Ben kendi içimde tamamsam, dünyanın beni anlamasına gerek yok.” İlk bakışta güçlü bir özgürlük cümlesi gibi duyulur. Fakat biraz kazıyınca altında yorgunluk, temkin ve kırılma korkusu belirir. İnsan, artık topluma karışarak değil, kendini toplumdan koruyarak hayatta kalmaya çalışır. Herkes kendi küçük imaj sistemini ayağa kaldırır: biraz kariyer, biraz tüketim, biraz kişisel marka, biraz terapi dili, biraz ironi. Sonra bu sistemin çökmemesi için dış etkileşimler sınırlandırılır.