Bir zamanlar bilge olmak, çok şey bilmek demekti. Kütüphaneler tapınak, ansiklopediler kutsal metin, hafıza ise zihnin kasasıydı. Bugün ise tuhaf bir çağdayız: Cebimizde insanlık tarihinin en büyük kütüphanesi var ama çoğumuz bir paragrafı bitirmeden başka bir pencereye, başka bir bildirime, başka bir felakete savruluyoruz. Artık sorun bilgiye ulaşamamak değil; bilginin üzerimize yıkılması. Bu yıkıntının adı bilgi kirliliği ya da daha iştahlı adıyla infobesity: zihnin obezitesi.
Epistemoloji, yani bilginin ne olduğu, nasıl elde edildiği ve neye güvenebileceğimiz üzerine düşünme sanatı, bu çağda eski sorusunu değiştirmek zorunda. Eskiden soru şuydu: Doğru bilgiye nasıl ulaşırım? Bugün daha keskin bir soru var: Hangi bilgiyi içeri almamalıyım? Çünkü zihin bir tapınaksa, kapısında nöbetçi olmayan tapınak kısa sürede panayıra döner. Her fikir içeri girer, her duygu bağırır, her veri kendini hakikat sanır.