Bir akşamüstü, şehir siluetinin üzerinde dev bir balina belirdiğini düşünün. Birkaç dakika sonra balina, turuncu ışıkla çevrelenmiş bir kapıya; kapı da mor bir ormana dönüşüyor. Bu, çocukluk hayal gücünün değil, bulutları bilinçli biçimde şekillendirebilen bir uygarlığın manzarası olabilir. Gökyüzü, dünyanın en büyük ve en geçici tuvali olurdu. Her gün batımı bir sergi açılışı, her hava durumu ise yeni bir küratörlük kararı gibi yaşanabilirdi.
İlk bakışta bu fikir büyüleyici görünür. Ressamlar pigment yerine su buharını, heykeltıraşlar mermer yerine hava akımlarını kullanırdı. Bir sanatçı, ufukta yavaşça açılan bir çiçek tasarlayabilir; bir diğeri, bulutların arasından süzülen ışığı hareketli bir vitray gibi kurgulayabilirdi. Eserler yalnızca görülmezdi: Rüzgârla hissedilir, nemle koklanır, günün sıcaklığıyla beden üzerinde algılanırdı. Böyle bir sanat, izleyiciyi galeri duvarlarının karşısında pasifçe duran biri olmaktan çıkarır; onu atmosferin içine yerleştirirdi.