Bugünün oyunlarında yağmur damlaları ceketin kumaşına fizik kurallarına uygun biçimde çarpıyor, karakterlerin gözbebekleri ışığa tepki veriyor, sanal şehirlerdeki çöp poşetleri bile rüzgârın yönünü ciddiye alıyor. Yine de milyonlarca insan, birkaç pikselden oluşan eski bir kahramanın peşinde saatler geçirdiği günleri özlüyor. Bu durum yalnızca çocukluğa duyulan romantik hasretle açıklanamaz. Mesele, sınırlı donanımın insan zihnine bıraktığı boşluklarda ve bu boşlukları doldururken kurduğumuz kişisel dünyalarda saklıdır.
Eksiklik, zihnin davetiyesidir
Eski bilgisayarlar ve oyun konsolları gerçeği taklit etmekte başarısızdı; fakat tam da bu başarısızlık, oyuncuyu yaratıcı bir ortak hâline getiriyordu. Ekrandaki dört gri blok bir kale sayılıyor, tiz bir elektronik ses kılıç şakırtısına dönüşüyor, birkaç satırlık metin uçsuz bucaksız bir evren kuruyordu. Donanım görüntünün bir bölümünü üretiyor, kalanını zihin tamamlıyordu. Böylece oyuncu yalnızca tüketici değil, temsilin görünmez tasarımcısı oluyordu. Modern grafikler daha fazlasını gösterirken hayal gücüne daha az müzakere alanı bırakabilir.