Bir program çöktüğünde ekranda beliren hata mesajı, modern insanın kahve falıdır: herkes ona bakar, herkes bir anlam çıkarır, ama çoğu zaman gerçek suçlu bambaşka bir yerde saklanır. İşte tam bu noktada Pyrrhonculuk, yani hiçbir mutlak doğruya aceleyle teslim olmayan antik kuşkuculuk, debugging masasına sandalyesini çeker. Pyrrhoncu bilge, kodun karşısında şöyle derdi: ‘Bu değişken kesinlikle suçlu’ deme; önce onun suçlu göründüğünü kabul et, sonra da görünüşle hakikati birbirinden ayır.
Pyrrhonculuğun merkezinde epokhe, yani yargıyı askıya alma tavrı vardır. Bu tavır pasif bir kararsızlık değil, zihinsel bir disiplin biçimidir. Debugging de tam olarak böyle çalışır. İyi bir geliştirici, ilk gördüğü stack trace’e tapınmaz. Loglarda bağıran satıra hemen hüküm giydirmez. Çünkü bilir: Sistemler, tıpkı insanlar gibi, semptom üretir; nedenlerini ise çoğu zaman derine gömer. Ateşi olan her hasta enfeksiyon kapmış değildir; null pointer veren her fonksiyon da tek başına suçlu değildir.