Sonra sustu.
Hava kararmaya başladığında, belki dayanamadığından, ağzından şu sözler dökülmüştü:
“Her musiki, sesin değil de, aslında sessizliğin bir taklidi.”
Derken şunu da söyledi:
“Musiki sessizliğe ne kadar yakınsa, o kadar mükemmel olur.”
Nihayet şu sözleri mırıldandı:
“Kulakları hassas olduğu halde hiçbir şey işitmeyen kişi, O’nu dinliyordur.”
Şunu da dedi:
“Sessizlik bir perdedir. Sessizliği işitebilirsin. ‘Es’ bile bu perdeye kıyasla, ‘ses’tir.”
Yüzünde bir hüzün belirdi ve dedi:
“İnsanlara neyi söylediğimi ve onlara neye davet ettiğimi hemen hemen kimse anlamadı. Oysa onlara neyi ve ondan üflenen nefesini anlatmış, hepsini ney’e davet etmiştim. Kulağı olan işitti.”