Satrançta cebirsel notasyon ilk bakışta kuru bir kayıt düzeni gibi görünür: e4, Af3, Fb5, 0-0… Sanki tahta üzerinde yaşanan kader fırtınasını küçük harfler, rakamlar ve sembollerle evcilleştiriyoruz. Oysa bu notasyon, yalnızca taşların nereye gittiğini söylemez; aynı zamanda bir evrenin hangi evren olmaktan vazgeçtiğini de fısıldar. Her hamle, oynanan tek geleceği kayda geçirirken, oynanmayan binlerce geleceğin mezar taşını da dikmiş olur.
Alternatif tarih yazıcılığı da buna benzer bir zihinsel kasla çalışır. “Ya Sezar Rubicon’u geçmeseydi?”, “Ya matbaa daha geç yayılsaydı?”, “Ya bir piyon iki kare değil de bir kare ilerleseydi?” Sorular değişir, ama mekanizma aynıdır: geçmişin belirli bir noktasına geri dönülür, orada bir sapma yaratılır ve o sapmanın dalları izlenir. Satranç notasyonu ise bu işi mikroskobik hassasiyetle yapar. Tarihçi kıtaların, imparatorlukların ve devrimlerin izini sürerken; satranççı karelerin, tempo kayıplarının ve zayıf piyonların tarihini yazar.