Bir nöron ateşlenir. Sonra bir diğeri. Kimyasal haberciler sinaptik boşlukta küçük elçiler gibi koşuşturur. Elektriksel örüntüler beyin kabuğunda dalga dalga yayılır. Buraya kadar her şey bilimsel bir belgeselin güvenli sularında ilerler. Fakat sonra tuhaf bir şey olur: Kırmızıyı görürsünüz. Acıyı hissedersiniz. Bir sabah kahvesinin kokusu, geçmişinizin kapısını içeriden açar. İşte bilincin sert problemi tam burada, laboratuvar lambalarının altına sığmayan o gölgede bekler: Fiziksel süreçler nasıl olup da öznel deneyime dönüşür?
Kolay problemler vardır: Beyin bilgiyi nasıl işler, dikkat nasıl yönelir, hafıza nasıl depolanır, karar verme hangi devrelerle ilişkilidir? Bunlar zordur ama en azından yöntem bellidir: ölç, modelle, test et, tekrar ölç. Sert problem ise başka bir canavardır. Çünkü burada soru yalnızca beynin ne yaptığı değildir; yaptığı şeyin neden içeriden bir şey gibi hissettirdiğidir. Bir robot kırmızı ışığa tepki verebilir, acı sinyali alıp elini geri çekebilir, hatta ‘canım yandı’ diyebilir. Ama gerçekten acı çeker mi? Yoksa yalnızca acının koreografisini mi oynar?