Bir yazılımcının ekranındaki dağınık kod ile bir insanın dolabındaki kullanılmayan eşyalar arasında gizli bir akrabalık vardır. İkisi de bir zamanlar gerekli görünmüştür. İkisi de “belki lazım olur” bahanesiyle orada kalmıştır. Ve ikisi de sonunda sistemi yavaşlatır: biri programı, diğeri zihni. Minimalizm ile temiz kodun ortak derdi aslında aynıdır: çalışmayanı değil, çalışsa bile gereksiz olanı fark etmek.
Temiz kod yalnızca bilgisayarın anlayacağı komutlar yazmak değildir; gelecekteki insanın, yani çoğu zaman bizzat kendimizin, ne anlatılmak istendiğini anlamasını sağlamaktır. Minimalizm de yalnızca az eşyaya sahip olmak değildir; yaşamın okunabilirliğini artırmaktır. Karmaşık bir fonksiyonun içinde kaybolmakla, ağzına kadar dolu bir odada nefes alamamak aynı deneyimin iki farklı arayüzüdür.