Programlama çoğu zaman bilgisayara emir vermek gibi anlatılır: şunu yap, sonra bunu değiştir, olmazsa şurayı güncelle. Bu yaklaşımda kod, küçük bir bürokrasi devletine benzer; her memur bir dosyayı başka bir masaya taşır, bazen de dosyanın içine kimseye söylemeden not iliştirir. Sonra bir hata çıkar ve hepimiz aynı soruyu sorarız: Bunu kim değiştirdi? İşte fonksiyonel programlama bu dedektiflik romanını kısaltır. Der ki: Değiştirme. Dönüştür.
Fonksiyonel programlamanın merkezinde matematiksel fonksiyon fikri vardır. Matematikte bir fonksiyon, aynı girdiye her zaman aynı çıktıyı verir. f(2) bugün 4, yarın 7, cuma günü ruh haline göre 19 olmaz. Bu basit görünen disiplin, kod yazma biçimimizi kökten değiştirir. Çünkü programı bir olaylar zinciri olarak değil, değerlerin birbirine dönüşümü olarak düşünmeye başlarız. Bir veri gelir, başka bir veriye dönüşür; arada gizli kapılar, sürpriz güncellemeler, küresel değişkenlerin sinsi fısıltıları yoktur.