Beynimizi çoğu zaman hakikatin sadık bir aynası sanırız. Oysa kafatasımızın içindeki bu pembe kıvrımlı kahin, gerçeği göstermekten çok bizi bir sonraki sabaha taşımakla ilgilenir. Doğa, beynimizi filozof olsun diye değil, çalıların arasındaki hışırtıyı zamanında fark edip kaçsın diye şekillendirdi. Bu yüzden zihin, kesinlikten önce hız ister; doğruluktan önce güvenlik; bilgelikten önce hayatta kalma.
Bilişsel yanlılıklar tam da burada sahneye çıkar: zihnin kısa yolları. Onlara sadece hata demek haksızlık olur. Bir bakıma onlar eski savaşçının refleksleridir. Düşünmek pahalıdır; enerji ister, zaman ister, sabır ister. Oysa atalarımız için yanlış pozitif, yani çalıdaki hışırtıyı kaplan sanıp kaçmak, yanlış negatiften çok daha iyiydi. Kaplan yoksa biraz yorulurdun; kaplan varsa soy ağacından silinirdin.