Doğa, mühendislere sık sık göz kırpar. Bir yaprağın damarlarında ağ topolojisi, karınca kolonilerinde dağıtık sistem, insan bedeninde ise olağanüstü bir yedeklilik mantığı saklıdır. İki böbreğimiz olması yalnızca biyolojik bir lüks değil, hayatta kalma stratejisidir. Bir böbrek işlevini yitirse bile beden hemen kepenk indirmez; sistem kısmi hasarla çalışmaya devam eder. Modern bilişim altyapıları da tam olarak bunu öğrenmiştir: Tek bir sunucuya güvenmek, tek tekerlekli bisikletle uçurum kenarında hava atmaya benzer.
Yedeklilik, bilişim dünyasında romantik bir güvenlik hissi değil, matematiksel bir zorunluluktur. Diskler bozulur, ağ kabloları kopar, veri merkezlerinde elektrik kesilir, yazılımlar beklenmedik şekilde çöker, insanlar yanlışlıkla üretim veritabanını siler. Hatta bazen her şey doğru çalışırken bile sistem, sadece yeterince uzun süre çalıştığı için hata üretir. Çünkü bilişimde arıza bir ihtimal değil, zamanla randevulaşmış bir gerçektir.