Oracle Bulut ağlarında bir sanal sunucu doğar: birkaç tıklama, birkaç API çağrısı, biraz da kurumsal özgüven. Ardından işlemci çekirdekleri belirir, bellek ayrılır, blok depolama bağlanır, güvenlik listeleri kapılara nöbetçi gibi dikilir. Fakat bu doğumun arkasında eski bir filozofun gölgesi dolaşır: Epikür. Çünkü bulutta mesele yalnızca daha fazla kaynak açmak değil, hangi kaynağın gerçekten haz verdiğini, hangisinin ise gizli bir acı faturası olarak geri döndüğünü bilmektir.
Epikürcülük çoğu zaman yanlış anlaşılır. Sanki sınırsız zevk, sonsuz tüketim, bitmeyen ziyafet demekmiş gibi. Oysa Epikür daha kurnaz ve daha serindir: Haz, acının yokluğudur; bilgelik ise gereksiz arzuları budama sanatıdır. Oracle Cloud Infrastructure’da bu ilke şaşırtıcı biçimde tekniktir. Her sanal makine, her VCN, her load balancer, her NAT gateway bir arzu nesnesidir. Ama her arzu masum değildir. Kullanılmayan bir compute instance, yalnızca boşta duran makine değildir; o, dijital iştahın mezar taşıdır.
