kendime soruyorum
neden yenemiyoruz seni?
neden kabul etmiyorsun yenildiğini?
tamam ara sıra uğruyoruz sana
belki biraz huzur için
belki de;avuçlarımız fazla terlediğinden
dudaklarımız fazla ıslandığından seni özlüyoruz
genede sevmiyoruz seni…
tavanımın kararıp,yastığımın ıslak yüzünün ,cigaramın sönük kızıllığıyla kurumaya çalıştığı an geçiyorsun karşıma
kalabalık içerisinde gülerken bazen
bazen de sevişirken
gün,güneş,mevsim,saat,takvim tanımıyorsun
soruyorum kendime neden?
neden pes etmiyorsun?
aklıma tek bir cevap geliyor
seni sen yapan varlığından sıkılıyorsun
evet…YANLIZlığından sıkılıyorsun
Sakın tam tersi olmasın..
Yalnızlık hep vardı da ansızın gelenler mi yalnızlığımızı bozuyordu?
Neden insanlar yalnızlıktan bu kadar korkar bu kadar çekinir, kendisiyle başbaşa kalmaktan neden sıkılırlar?
Sakın kendi sıkıcılıklarından olmasın..
Bu bir şiir.Gece yarısı bir kaç dakika içinde yazılmış,aklamıza düşen soluklaşmış siyah beyaz anılardan oluşan,değişken duyguların yoğun değiştiği bir döneme denk gelen, bir kaç mısradan oluşan bir yazı.
insanların kişilik imajları ve karakter tahilileri hakkında konuşmak için yeterli derinlikte olmadığını düşünüyorum.
Neden bu kadar alıngansın anlamıyorum ama tekrar okursan şiir veya şair hakkında değil sadece yalnızlık hakkında yazdığımı görebilirsin diye umuyorum.
Konuyu değil kişiyi eleştirmek bana sığlık olarak görünüyor ve bu görüşümün haksız veya saçma olabileceğini de kabul ediyorum.