Yazar: Yabanci

Sana derler ki, seni aramıza alacağız. Nasıl bir araya alındığını görmelisin. Sabahlar uzayacak mı, yatakta daha fazla mı keyif yapacak ve uyanacaksın güne. Sofranda kırmızı etler, masada kahkahalar, viskin, puron ve sen ve parfüm kokularının karıştığı haz gecelerinin tekrarı için ertesi günün kazık atma planları, zihninde tarifi imkansız kurguları açacak. Sözcüklerin köşelerini kırpmaya başlayacaksın çünkü ne kadar hafifmeşrep olursan o kadar nezaketli olduğunu yönünde vitrin yapıp puanları toplayacaksın parfüm kokulu su yataklarında. Spor salonlarında terleyen sıkı kalçalara kilitlenen ”akıl” ile sen sosyalliğin tanımını taçlandıracaksın belkide. Sahip olduğun cillop gibi bir kadın, cillop gibi bir aracın dizginlenemez sarhoşluğuyla ayanadaki yüze yeniden hayran olacaksın. Herhangi bir şeyin pürüzsüz hali seni baştan çıkarmak konusunda en büyük değer olacak. Teker teker satışa çıkaracaksın insan olmaya ve kalmaya dair ilkelerini. Gittikçe alışacaksın, gittikçe, alışıtırmak konusunda da epey puştluk öğreneceksin.

Jung’un Sistemi: Analitik Psikoloji

        Analitik psikoloji ile Freud’un psikanalizi arasındaki temel görüş ayrılığı libidonun niteliği ile ilgilidir. Freud’a göre libido cinsel ağırlıklı bir kavram, Jung’a göre ise; libido genelleştirilmiş bir hayat enerjisidir. Jung’a göre libidinal hayat enerjisi, kendini, gelişme, üreme ve birey için neyin önemli olduğuna bağlı olan başka faaliyetlerde de gösterir. Jung hayat enerjisini sadece cinsellikte ele almaz. Örneğin, 3-5 yaş arasını  Freud, ilk cinsel belirtiler dönemi olarak algılarken, Jung’a göre cinsellik öncesi dönemdir. O’na göre libidinal enerji, gelişme ve beslenme işlevlerine hizmet eder. Jung ödipal süreci reddeder. Jung’a göre bu dönemde çocuk annesine olan düşkünlüğünü annenin yiyecek sağlayıcı işlevine bağlı bir doyum, ihtiyaç bağlılığı ve rekabet açısından ele almıştır. Jung’a göre libidinal enerji sadece ergenlikten sonra karşı cinse ilgi duyan bir şekle bürünür.<!--break--> O’na göre cinsellik libidoyu oluşturan birkaç dürtüden biridir. Freud’a göre her küçük çocuk annesine karşı cinsel ilgi duyar. Jung bunu çocukluğunda annesini algılama tarifine bağdaştıramamıştır. Annesini, çekici olmayan, şişman bir kadın olarak tarif etmiştir. Jung’a göre cinsellik, insan motivasyonunda küçük bir role sahiptir. Jung ve Freud arasındaki bir diğer farklılık, insanın kişiliğini etkileyen güçlerin yönüyle ilgilidir. Freud insanları çocukluk yaşantılarının, kurbanı olarak görürken, Jung, insanların şekillenmelerinin sağlayıcısının geçmişleri, geleceğe yönelik hedef ve ümitlerinin olduğunu söylemiştir. Davranışlar çocukluktan itibaren, tüm yaşam süresi boyunca değişime uğrar. Bir diğer fark ise; Jung, bilinçaltına fazla vurgu yapmamıştır. Bilinçaltına yeni bir boyut eklemiştir. Bu da bir tür olarak insanların hayvan atalarının kalıtsal deneyimleri (kollektif bilinçaltı) olmuştur. Jung, psike terimini üç seviyede oluştuğu söylenen zihinle ilgili kullanmıştır.  Bunlar, bilinç, kişisel bilinçaltı ve kollektif bilinçaltıdır. Bilinç, algıları ve anıları kapsar. Çevremize adapte olabilmemizi mümkün kılan gerçeklikle bağlantı kurmanın bir yoludur. Bilincin merkezinde ego vardır. Bilinci, bilinçaltının yanında ikincil öneme sahip bir unsur olarak görmektedir. Bilincin görünen yanından çok, gizli kalmış görünmeyen yanlarına dikkat çeker. Jung’a göre iki bilinçaltı seviyesi bulunmaktadır. Bunlar, kişisel bilinçaltı ve kollektif bilinçaltıdır. Kişisel bilinçaltı, bilincin hemen altındadır ve bireye aittir. Kişisel bilinçaltı, anılardan, arzulardan, dürtülerden, silik algılardan ve unutulmuş deneyimlerden oluşur. Bu bilinçaltı seviyesi çok derin değildir. Çünkü bilinçaltındaki olaylar kolaylıkla bilinç seviyesine getirilir. Kişisel bilinçaltındaki deneyimler, gruplaşarak, kompleksleri oluştururlar. Kompleksler, zihin, güç ve aşağılık hissi gibi düşüncelerle meşgul olmasıyla tanımlanan ortak ana konularla, duygu, anı ve isteklerin kalıplarıdır. Kişisel bilinçaltının altında kollektif bilinçaltı vardır. Kollektif bilinçaltı, birey tarafından bilinmeyen geçmişteki hayvan atalarının da dahil olduğu tüm nesillerin deneyimlerini kapsar. Kişiliğin temelini şekillendirir ve genel evrimsel deneyimlerden oluşur. Kişilikteki en etkili güçtür. Çünkü şimdiki davranışlarımızın hepsini yönlendirir. Jung’a göre tüm insanlar da kollektif bilinç ortaktır. 

Arketipler

Sızı

Yapayalnız ölmenin ölümün kendisi kadar korkutmadığını söyleyebiliyorum.
Ölüm de korkutmuyor diyebilirim.
Ölüm kimi korkutur?
Bırakacak kadar tutunduğun hayattan başka şeylerse korkutur.
Hayatın ne olduğuyla ilgili bulduğun anlam ölüm korkusunu
korkusuzca karşılayabilmene yetiyorsa peki?
Aşık olamıyor olmak korkutuyor bazen. Aslında çok üzüyor.
Bu kadar soğuk ve duygusuz olmayı öğrettiler bana.
Öğretiyor bu dünya.
Yine de insan kalabilme çabasından kaçamıyorum.
Ne kadar yalan duyduysam o kadar doğru oldum.
Ne kadar doğru olduysam o kadar yalan buldum.
Gittikçe vazgeçiyorum, yaşamanın yaşanacak deneyimler uğruna
katlanılır olması gerektiği yalanından.
Hala inanıyorum, inadığıma bütün kalbimle bağlanıyorum.
Nefes almak için yüzeye çıkmaktan da vazgeçtim.
Ne zaman yapsam bunu, zıpkın yediğimi biliyorum.
Daha ne olsun buna üzülmekten kurtuldum.
Aradığım ne çok şey vardı bu yüzden ne çok şeye inanmışım.
Neyseki bunu durdurdum, rol yapmayı öğreniyorum.
Ne aradıysam unuttum yerine birşey koydum.
Sanıyorlar ki yaşamak istediğim ve uğruna çaba verdiğim anlamlar var.
Bilmiyorlar sadece zaman geçiriyorum.
Yaşamak konusunda karşı koyamadığım dürtüye istediklerini vermiyorum.
Yaşandığına dair tek gerçeğim dürtünün kendisi, onu yenemiyorum.
Ben onun emrinde sürükleniyorum.
Yaşamak bunca ağır bir hüzünken gülmek gerektiğini söyleyenlere gülebiliyorum sadece.
O kadar da yalan söyleyemiyorum kendime…

Sanırım sahip olduğum herşeyi bırakabilecek kadar güçlüyüm. Evet bunu yapabilecek kadar güçlü biriyim.

Çok uzun bir süreydi. Kaybolmuştum ve yabancıydım. Aradım, aradım, aradım. Ne çok şey bulmuşum aslında ne kadar da körmüşüm. Sis dağılıyor sanki, sanki aydınlanıyor karanlık. O yabancı kaybettiği şehri bulduğunu hissediyor artık.

Ailemle ilgili öfkemin gereksizliğini görebiliyorum. Aslında onların yapmaya çalıştıkları yanlış değildi. Zor olan bendim, onlar için zor bir çocuktum. Çünkü bana yetmiyordu, doyurmuyordu bulduklarım. Aç gözlü, doyumsuz biri değilim oysa. Yetmemesinin nedeni içinde yaşadığım dünyayı kavrayamayacak kadar çocuk olmamdı. Bana verilenleri hala koruyabilmiş olduğum için mutluyum. Suçlu aramak için kaybettiğim zamana üzülmekse yersiz.

Yabancı yürüyeceği yolu gördü. Dönüp geriye baktığında geçen onca zamana rağmen hep aynı dairede dolaşmış olduğuna şaştı. Şimdi doğruca yürümeli ve yol almalıydı.

“Hedonizm. Bir yükselen trend ve bir yükselen tehlike!.

Öncelikle Hedonizm’in ne olduğu ile başlayalım. Hedonizm Türkçe ile ‘Hazcılık’ olarak adlandırabileceğimiz, eski yunanca ‘hedone’ (haz, zevk) anlamında olan ve eski yunan düşünürlerinden Aristippos (İ.Ö. 3.yy) ve çağdaşı Epikuros (Epikür) tarafından geliştirilmiş olan bir felsefi akımdır. Temel öğretisi ‘hayattaki en yüksek değerin haz (bedensel zevkler irdelenerek) olduğu, ideal yaşama bu yolla ulaşılacağı’ ana fikrini içermektedir. Teorik anlamda Aristippos bedensel zevki en önemli ‘iyi olma hali’ olarak görürken, Epikür ondan farklı olarak ruhsal hazzın daha önemli ve ideal olduğu görüşünü getirmiştir. Daha fazla felsefi ayrıntılarına girmeden günümüzdeki kullandığımız anlamıyla sosyolojik ve psikolojik (aynı zamanda psiko-patolojik) bir kavram olarak hedonizm’e bakalım.