Bir öğrencinin yazdığı programın ekranda doğru sonucu vermesi etkileyicidir; fakat tek başına yeterli değildir. Çünkü çalışan kod, bazen iyi düşünmenin değil, şanslı denemelerin, kopyalanmış bir parçanın ya da ezberlenmiş bir kalıbın sonucudur. Asıl öğretici an, öğrenciye şu soru sorulduğunda başlar: “Bu kodu neden böyle yazdın?” İşte bu soru, programlamayı tuşlara basma becerisinden çıkarır; gerekçelendirme, sorgulama ve bilinçli karar verme sanatına dönüştürür.
Kod yazmak bir tür inşa faaliyetidir. Değişkenler malzeme, koşullar kapı, döngüler ise tekrar eden merdivenler gibidir. Ancak bir binanın ayakta durması, mimarın her kararının iyi olduğu anlamına gelmez. Aynı işi yapan iki program arasında okunabilirlik, hız, bakım kolaylığı, hata dayanıklılığı ve etik etki bakımından büyük farklar olabilir. Öğrenci yalnızca “çalıştı” diyorsa, binanın kapısının açıldığını söylemektedir. “Neden bu yapıyı seçtim?” diyebiliyorsa, taşıyıcı kolonları da düşünmeye başlamıştır.