Arabanın arkasına bağlanmış bir köpek eğer arabanın peşinden giderse tasması onu çekecek ve arabanın peşinden gidecektir. Burada köpeğin hareketi kaçınılmaz çizgiyle örtüşecektir. Ancak köpek arabanın peşinden gitmek istemese bile araba onu çekecek ve bunu yapmaya mecbur kalacaktır.
İnsanlar için de durum aynıdır: İsteseler de istemeseler de kaderin kendilerine çizdiği yoldan ilerleyeceklerdir.
“Tasavvuf, hayatla bağların koptuğu ve çözümsüzlükle yüz yüze kalındığı anda ortaya çıkar.”
Tasavvuf, düşün literatüründe üzerinde önemle durulan tartışmalı ve müşkil bir alandır. Tasavvuf alanında şimdiye değin çoğunlukla bir içerik analizi yapılma yoluna gidilmiş ve onun ne kadarı ile İslamın içinde ne kadarı ile dışında olduğuna karar verilmeye çalışılmıştır. Büyük bir çoğunluk tarafından tasavvuf için İslamın ‘içinden’ çıkmış bir kurum yorumu yapılırken, son zamanlarda tasavvufun itikadî ve kurumsal açılardan İslamla taban tabana zıt olduğu görüşü, özellikle de düşünen ve tartışan kesimlerde ağırlık kazanmaya başlamıştır.
İslam konusundaki bilinç arttıkça tasavvufun geleneksel anlamda bilinen itikadî görüşlerine rağbette azalmaya başlamıştır. Türkiye itibarıyla söyleyecek olursak, İslam adına çaba gösteren, faal, dinamik ve ‘radikal’ akımlarda bugün bilinen anlamıyla tasavvufun yön verici bir etkisinin olmadığı/kalmadığı görülmektedir. Bu tespit, -bu yazının ortaya koymaya ve bir nebze de olsa ispatlamaya çalışacağı bir tez için temel gözlemlerden birisini oluşturmaktadır. Yazımız boyunca bu tespiti açmaya ve temellendirmeye çalışacağız. Ancak bundan önce tasavvuf konusunda kendi anlayışımızı özetlememiz, ortaya atacağımız tezin daha rahat anlaşılmasına yardımcı olacaktır.
İki grup ateist tanıyorum. Birinci grup ateist, inanmayan fakat bunu başkalarına dayatmayan. İkinci grup ateist ise, inanmayıp bunu sağda solda yaymaya, tartışmaya ve kendini zeki göstermeye çalışan.
Birinci grup ateistler elbette istediğine inanır veya inanmaz. Bu onların özgür haklarıdır. Kimse onlara birşey diyemez, dememelide.
Fakat ikinci grup ateistler, inançsızlıklarını başkalarına üstünlük olarak görmekte ve çoğu kendini zeki sanmaktadır. Hepsinin her konuşması sözde bilimsel ve bilime dayalıdır fakat kendileri bilim adına en ufak bir çalışma bile yapmamışlardır. (Genelde bilim adamları, ateistse eğer benim tanımladığım birinci gruba girerler)
Peki asıl tartışma konusu amacım, bu tür insanların neden ateistliği kullanarak kendini zeki gösterme çabalarında olduğu? Zeka ile ilgili bir kompleks mi? Benim gördüğüm, normal arkadaş toplantılarında bile ateistlerin durmadan bu konuyu tartışmaya çalışmasının sebebi, dikkat çekmek, zeki olduğunu vurgulamak amacıyla yapılan bir gösteri.