Dijital asketizm, teknolojiden nefret etmek değildir; teknolojiyle kurduğumuz otomatik, yarı hipnotik ilişkiye karşı kılıç çekmektir. Bir mağaraya kaçıp taş devrine dönmekten söz etmiyoruz. Mesele, cebimizde taşıdığımız parlak dikdörtgenin ne zaman araç, ne zaman efendi olduğunu ayırt edebilmektir. Çünkü modern insanın trajedisi şudur: Sonsuz bilgiye erişir ama kendi iç sesine bağlanamaz. Her şeyi arar, kendini bulamaz.
Asketizm sözcüğü eski Yunancada çalışma, alıştırma, disiplin anlamına gelen askesis kökünden gelir. Yani dijital asketizm bir yoksunluk fantezisi değil, ruhsal kas geliştirme antrenmanıdır. Nasıl ki sporcu kaslarını zorlayarak güçlenirse, zihin de dürtülerini hemen doyurmayarak berraklaşır. Bildirim geldiğinde bakmamak, can sıkıntısı bastırdığında ekrana kaçmamak, yemek yerken videoya sığınmamak küçük ama vahşi egzersizlerdir. İnsan bu anlarda kendi ilkel maymunuyla göz göze gelir.