Bir saksı fesleğenin yanına hoparlör koyup Bach çaldığınızda daha gür yapraklar verdiğini düşünelim. Hemen zihnimizde sevimli bir sahne belirir: Fesleğen gözlerini kapatmış, içinden ritim tutuyor, belki de bazı notalarda duygulanıyordur. İnsan zihni böyle çalışır; dünyayı kendi iç tiyatrosunun oyuncularıyla doldurur. Bulutları yüz, arabaları huysuz, bilgisayarı inatçı, bitkiyi de müziksever yaparız. Peki gerçekten soru şu mudur: Bitki müziği sever mi? Yoksa daha zor soru şudur: Sevmenin olmadığı bir yerde tercih olabilir mi?
Bilimsel taraftan bakınca bitkilerin sese tamamen sağır olduğu söylenemez. Bitkiler ışığa, yerçekimine, dokunmaya, kimyasal izlere ve mekanik basınca tepki verir. Ses de sonuçta havada, suda ya da dokuda yayılan bir basınç dalgasıdır. Bazı deneylerde belirli frekansların tohum çimlenmesini, kök uzamasını, enzim aktivitesini ya da gen ifadesini etkileyebildiği gözlenmiştir. Burada kilit kelime müzik değil, frekanstır. Bir keman konçertosu ile aynı frekans aralığında verilen basit bir titreşim, bitki açısından benzer biyofiziksel etkiler doğurabilir. Yani domates fidesi Vivaldi hayranı olduğu için değil, hücre duvarları, zar proteinleri ve iç sıvı dinamikleri belli titreşimlere yanıt verdiği için farklı büyüyebilir.