Bir elektronun aynı anda birçok olasılıkta gezindiğini duymuşsunuzdur: biraz burada, biraz orada; sanki evrenin karar vermeden önce yaptığı bir beyin fırtınası. Fakat biz masaya baktığımızda masa kararsız görünmez. Kahve fincanı hem dolu hem boş değildir; ne yazık ki genellikle sadece boştur. İşte Kuantum Darwinizmi, bu büyük dönüşümün peşine düşer: Kuantum olasılıkları nasıl olur da bizim paylaştığımız, sağlam, inatçı ve gündelik gerçekliğe dönüşür?
Klasik kuantum anlatısında ölçüm önemli bir kırılma noktasıdır. Bir sistem, ölçülmeden önce süperpozisyon denen çoklu olasılık hâlindedir; ölçümle birlikte belli bir sonuç ortaya çıkar. Ama burada rahatsız edici bir soru vardır: Ölçen kimdir? İnsan mı? Dedektör mü? Kedi mi? Laboratuvarın kapısı mı? Eğer gerçeklik için bilinçli bir gözlemci gerekiyorsa, evren biz gelmeden önce ne yapıyordu? Kuantum Darwinizmi bu soruya daha soğukkanlı bir cevap verir: Gözlemciyi tahtından indirir, çevreyi sahneye çıkarır.
