Bir yazılımcı yeni bir dal açtığında görünüşte sıradan bir işlem yapar: Mevcut kod tabanının belirli bir anına işaret eden yeni bir geliştirme yolu oluşturur. Fakat biraz geri çekilip baktığımızda sahne tuhaflaşır. Ana dalda kullanıcı arayüzü mavi kalırken başka bir dalda kırmızıya döner; birinde hata düzeltilir, diğerinde yeni bir hata doğar; üçüncüsünde ise proje bütünüyle terk edilir. Aynı geçmişten çıkan farklı gelecekler, Git deposunun içinde yan yana yaşamayı sürdürür. Bu manzara, kuantum mekaniğinin çoklu dünyalar yorumunun şaşırtıcı derecede kullanışlı bir dijital maketini andırır.
Commit, ölçüm ve ayrılan gelecekler
Çoklu dünyalar yorumuna göre kuantum ölçümü, olasılıklardan yalnızca birini seçip diğerlerini yok etmez. Bunun yerine evrenin kuantum durumu, farklı sonuçların gerçekleştiği ve birbirleriyle etkin biçimde etkileşemeyen dallara ayrılır. Teknik olarak burada gündelik anlamda yeni evrenler üreten kozmik bir fotokopi makinesi yoktur; evrensel dalga fonksiyonunun üniter evrimi ve dekoherens vardır. Git dalı da benzer biçimde yoktan bir proje yaratmaz. Bir commit’e yeni bir referans ekler ve bundan sonra yapılacak değişikliklerin ayrı bir tarih oluşturmasına izin verir.
