Bir elektronun aynı anda birçok olasılıkta gezindiğini duymuşsunuzdur: biraz burada, biraz orada; sanki evrenin karar vermeden önce yaptığı bir beyin fırtınası. Fakat biz masaya baktığımızda masa kararsız görünmez. Kahve fincanı hem dolu hem boş değildir; ne yazık ki genellikle sadece boştur. İşte Kuantum Darwinizmi, bu büyük dönüşümün peşine düşer: Kuantum olasılıkları nasıl olur da bizim paylaştığımız, sağlam, inatçı ve gündelik gerçekliğe dönüşür?
Klasik kuantum anlatısında ölçüm önemli bir kırılma noktasıdır. Bir sistem, ölçülmeden önce süperpozisyon denen çoklu olasılık hâlindedir; ölçümle birlikte belli bir sonuç ortaya çıkar. Ama burada rahatsız edici bir soru vardır: Ölçen kimdir? İnsan mı? Dedektör mü? Kedi mi? Laboratuvarın kapısı mı? Eğer gerçeklik için bilinçli bir gözlemci gerekiyorsa, evren biz gelmeden önce ne yapıyordu? Kuantum Darwinizmi bu soruya daha soğukkanlı bir cevap verir: Gözlemciyi tahtından indirir, çevreyi sahneye çıkarır.
Çevre: Evrenin Dedikodu Ağı
Wojciech Zurek tarafından geliştirilen Kuantum Darwinizmi’ne göre bir kuantum sisteminin hangi hâlinin gerçeklikte görünür olacağını belirleyen şey, çevreyle kurduğu ilişkidir. Çevre dediğimiz şey hava molekülleri, fotonlar, toz parçacıkları, elektromanyetik alanlar ve sayısız küçük etkileşimdir. Yani evrenin her yere burnunu sokan dedikodu ağı. Bir nesnenin durumu çevreye izler bırakır. Fotonlar masaya çarpar, geri saçılır, gözümüze ulaşır; hava molekülleri nesnenin konumundan etkilenir. Böylece çevre, sistem hakkında bilgi taşımaya başlar.
Fakat her kuantum durum çevrede kalıcı iz bırakamaz. Bazıları kırılgandır, gürültüde kaybolur, etkileşimlerle dağılır. Bazıları ise dirençlidir: Çevreyle etkileşirken kimliğini korur ve kendisi hakkında çok sayıda kopya bilgi üretir. İşte burada Darwinci benzetme devreye girer. Biyolojide çevreye uyum sağlayan organizmalar hayatta kalır; Kuantum Darwinizmi’nde çevreye dayanabilen ve bilgisini çoğaltabilen durumlar klasik gerçekliğin adayları olur.
Bu seçilmiş durumlara çoğu zaman işaretçi durumlar denir. Bir parçacığın konumu, belirli koşullarda, çevreye çok iyi basılabilen bir damga gibidir. Süperpozisyonun zarif şiiri ise çevreyle temas ettiğinde hızla bozulur. Buna dekoherens denir. Dekoherens, kuantum olasılıklarının sihirli biçimde yok olması değildir; daha çok, kuantum faz ilişkilerinin çevreye yayılıp bizim için erişilemez hâle gelmesidir. Bir orkestranın notaları hâlâ evrende çalıyor olabilir, ama salon o kadar kalabalıktır ki melodiyi artık seçemezsiniz.
Neden Hepimiz Aynı Masayı Görüyoruz?
Kuantum Darwinizmi’nin en güçlü fikri fazlalık, yani redundans kavramıdır. Bir nesne hakkındaki bilgi çevrede tek bir kopya olarak bulunmaz; sayısız kopya hâlinde dağılır. Masanın konumu, odadaki milyonlarca fotona yazılmış gibidir. Siz masaya bakarsınız, ben başka bir açıdan bakarım; aynı fotonları görmeyiz ama aynı bilgiye ulaşırız. Bu yüzden aramızda anlaşırız: Evet, orada bir masa var. Nesnellik, bu bakışta, bilginin çevrede çoğaltılmasıdır.
Bu oldukça sarsıcıdır. Gerçeklik, yalnızca bir şeyin var olması değil; o şey hakkında bilginin çevrede yeterince yaygın, kararlı ve erişilebilir olmasıdır. Başka bir deyişle, gerçek dediğimiz şey evrenin ortak veri tabanında yüksek yedeklilikle saklanan kayıttır. Az kopyalanan, çabuk bozulan, çevreye iz bırakamayan kuantum durumları ise özel deney düzeneklerinde yakalanabilen hayaletler gibi kalır.
Elbette bu teori tüm kuantum ölçüm problemini sihirli bir değnekle çözmüş değildir. Dalga fonksiyonunun gerçekten çöküp çökmediği, olasılıktan tekil sonuca geçişin tam olarak ne anlama geldiği hâlâ tartışmalıdır. Kuantum Darwinizmi daha çok şunu açıklar: Neden bazı durumlar klasik dünyada görünür olur? Neden gerçeklik ortaklaşa doğrulanabilir? Neden evren, mikroskobik düzeyde caz müziği yaparken makroskobik düzeyde düzenli bir marş gibi duyulur?
Sonuçta Kuantum Darwinizmi bize şunu fısıldar: Gerçeklik pasif bir sahne değildir; bilgi, çevre ve dayanıklılık arasında süren acımasız bir seçilim sürecidir. Evren, her olasılığı vitrine koymaz. Bazı durumlar çevrenin sınavından geçer, iz bırakır, kopyalanır ve herkesin görebileceği kadar gürültülü biçimde var olur. Belki de gerçek dediğimiz şey, kuantum âleminin en iyi reklam yapan hayatta kalanıdr: çevreye kendini kabul ettiren olasılık.
İlk kez lisans yıllarında Çevre Sosyolojisi dersinde Feryal Turan hocamın tatlı ve sistematik anlatımlarıyla çevre konularına ilgi duymaya başlamıştım. Daha sonra Kubilay Aysevener hocadan aldığım Çevre ve Teknoloji Felsefeleri dersinde bir dönem boyunca Murray Bookchin’in eserlerini okuyup tartışmıştık. Feryal hocanın dersinde kurduğu anlatım şemasına bağlı kalarak ve onun ders notlarından bazı bölümlerden de yararlanarak Çevre ve Ekoloji sorunlarına ilgi duyanlara giriş düzeyinde bilgiler içeren bir metin düzenledim. Çevre sosyolojisi derslerinin içeriği artık çok çeşitli ve zengin kuşkusuz. Özellikle Batı üniversitelerinde bu alanda gelişen yeni okumalar kayda değer. Wisconsin’de derslerine katıldığım William Cronon’un çevre tarihçiliği alanındaki yenilikçi yayınları ilk başta sayılması gerekenlerden. Yine Nelson Enstitüsü bünyesinde yapılan çalışmalar coğrafya, ekoloji, tarih ve sosyoloji arasındaki disipliner ayrımlara meydan okur nitelikte. 2010 yılında Madison Sosyoloji Bölümü Havens Center’da Michael Lowy Ekososyalizm Nedir ve Ekososyalizm ve Demokratik Planlama başlıklı iki güzel sunum yapmıştı. Dinlemiş, istifade etmiştik. Ders kitabı örneği olarak John A. Hannigan’ın Environmental Sociology: A Social Constructionist Perspective kitabı sistematik bir giriş çalışması.