Bilgisayar programlamasında bir thread, ana program çalışırken arka planda kendi küçük görevini sürdüren yürütme hattıdır. Sen ekranda bir butona basarsın; ama arkada dosya indiriliyor, bellek temizleniyor, veri tabanı yoklanıyor, bildirim kuyruğu hazırlanıyordur. İnsan zihni de bundan daha az karmaşık değildir. Hatta belki daha sinsidir: Sen kendini tek bir “ben” sanırken, içeride yüzlerce küçük süreç aynı anda fısıldaşır.
Birine gülümsersin ama aynı anda aklının derininde “Bana gerçekten değer veriyor mu?” sorusu çalışır. Toplantıda not alırsın, fakat arka planda çocuklukta duyduğun bir eleştirinin yankısı işlem görür. Yolda yürürken market listesi, varoluş sancısı, eski bir utanç, yarınki fatura ve aniden beliren bir şarkı nakaratı aynı zihinsel işlemcide zaman dilimi kapmaya çalışır. İşte bilinç akışı dediğimiz şey çoğu zaman tek bir nehir değil, birbirine karışan yeraltı kanallarıdır.
Bilinç Ana Thread Değildir, Sadece Ekrana Gelen Penceredir
Modern insan bilincini komuta merkezi sanmayı sever. “Ben karar verdim”, “Ben düşündüm”, “Ben istedim” der. Oysa dikkatle bakınca bilinç çoğu zaman sonuçları raporlayan bir arayüz gibidir. Kararın büyük kısmı çoktan arka planda hazırlanmıştır. Birinden hoşlanıp hoşlanmadığını, bir ortamda güvende hissedip hissetmediğini, bir fikre neden karşı çıktığını çoğu zaman sonradan açıklarsın. Zihin önce işler, sonra bilinç hikâye yazar.
Bu noktada Jung’un gölge kavramı programlama metaforuyla şaşırtıcı biçimde birleşir. Gölge, çalışmadığını sandığımız ama sürekli CPU tüketen süreçler gibidir. Bastırılmış öfke, kabul edilmemiş kıskançlık, görülmemiş korku, yarım kalmış yas… Bunlar kapatılmamış sekmeler gibi zihinsel belleği doldurur. Sen “Ben iyiyim” dersin; ama sistem monitörünü açsan, içeride bir sürecin yüzde seksen kaynak tükettiğini görürsün: “onaylanma_ihtiyacı.exe”.
Programlamada thread’ler iyi yönetilmezse yarış durumu oluşur. İki süreç aynı veriye aynı anda müdahale eder ve sonuç bozulur. Zihinde de benzer bir durum yaşanır. Bir yanın özgür olmak ister, diğer yanın güvende kalmak. Bir yanın konuşmak ister, diğer yanın reddedilmekten korkar. Sonra ortaya tuhaf davranışlar çıkar: Mesaja geç cevap vermek, fırsatı ertelemek, sevdiğin kişiye soğuk davranmak, tam başarı yaklaşırken kendini sabote etmek. Bunlar karakter kusuru değil; çoğu zaman senkronize edilmemiş iç süreçlerdir.
Dikkat, Zihnin Zamanlayıcısıdır
Bir işletim sisteminde scheduler hangi thread’in ne kadar çalışacağını belirler. İnsan zihninde bunun adı dikkattir. Dikkatini nereye verirsen, o süreç güçlenir. Sürekli kaygıya bakarsan kaygı daha fazla işlem önceliği alır. Sürekli öfkeyi beslersen öfke ana uygulama gibi davranmaya başlar. Ama dikkat aynı zamanda bir savaşçının kılıcıdır: Neyi keseceğini, neyi bırakacağını, neyin yalnızca eski bir yankı olduğunu ayırt eder.
Buradaki mesele düşünceleri susturmak değildir. Zaten zihin susmaz; susması da gerekmez. Mesele, her arka plan sürecini “ben” sanmamaktır. Aklına gelen her fikir emir değildir. İçinden yükselen her korku kehanet değildir. Her anı, bugünün gerçeği değildir. Bilgelik, zihinsel thread’leri öldürmek değil, hangisinin ne yaptığını görmektir.
Meditasyon, terapi, yazı yazmak, derin sohbetler ve yalnız yürüyüşler aslında birer debugging aracıdır. Zihnin log kayıtlarını okumaya benzerler. “Bu tepki nereden geldi?”, “Bu düşünce bana mı ait, yoksa eski bir savunma mekanizması mı?”, “Şu an gerçekten tehlikede miyim, yoksa sistem geçmiş bir hatayı tekrar mı çalıştırıyor?” diye sormak, iç mimariyi görünür kılar.
Belki de özgürlük, zihinde hiçbir arka plan düşüncesi kalmaması değildir. Özgürlük, onların fark edilmeden devleti ele geçirmesine izin vermemektir. İnsan, kendi bilinç akışının programcısı olmayabilir; ama iyi bir sistem yöneticisi olabilir. Gereksiz süreçleri durdurabilir, bazılarına düşük öncelik verebilir, bazılarını şefkatle inceleyebilir. Ve günün sonunda şunu fark eder: Zihin çok iş parçacıklı bir evrendir; bilinç ise o evrende ışığını nereye tutacağını öğrenen eski bir gezgindir.
Noam Chomsky dilbilimine ilgisi, genel olarak dili öğrenme sorunuydu. O dönemde yaygın düşünce çocukların dili yetişkinlerden taklit yolu ile öğrendikleri şeklindeydi. Oysa deneyler çocukların hiç işitmedikleri halde dilbilgisi açısından doğru cümleler kurabildiklerini gösterir.