Mantık çoğu zaman zihnin pusulası olarak görülür. Doğru kullanıldığında bizi çelişkilerden uzaklaştırır, iddiaları sınamamızı sağlar ve düşünceler arasındaki görünmez bağları ortaya çıkarır. Ne var ki pusula, haritanın kendisi değildir. Kuzeyi gösterebilir ama hangi yola girmemiz gerektiğini söylemez. Mantığın gücü tam da burada başlar; sınırı da burada belirir.
Mantık Ne İşe Yarar?
En basit hâliyle mantık, düşüncenin biçimini inceler. Örneğin bütün insanlar ölümlüyse ve Sokrates bir insansa, Sokrates’in ölümlü olduğu sonucuna ulaşırız. Bu çıkarımın gücü, Sokrates hakkında ne hissettiğimizden bağımsız olmasıdır. Onu sevsek de sevmesek de sonuç değişmez. Mantık, duyguların gürültüsünü azaltarak öncüller ile sonuç arasındaki yapısal ilişkiyi görünür kılar.
Fakat küçük ve önemli bir sorun vardır: Kusursuz bir çıkarım, yanlış öncüllerden hareket edebilir. Bütün kedilerin görünmez olduğunu ve Tekir’in bir kedi olduğunu kabul edersek, Tekir’in görünmez olduğu sonucuna mantıksal olarak ulaşırız. Çıkarım geçerlidir; buna rağmen sonuç gerçek değildir. Demek ki mantık yalnızca nasıl düşündüğümüzü denetler. Nereden başladığımızı doğrulamak için gözleme, bilime, deneyime ve bazen tarihsel bilgiye ihtiyaç duyarız.
