Sayılar Bizi Terk Etmez: Kaosun Ortasında Platoncu Bir Sığınak

Dünya bazen kötü tasarlanmış bir simülasyon gibi davranır: hava durumu fikrini değiştirir, ekonomi tansiyon hastası gibi iner çıkar, insanlar dün savunduğunu bugün utangaç bir sessizlikle inkâr eder. Bedende yaşlanma, toplumda kriz, zihinde gürültü vardır. Böyle bir evrende insanın içinden şu çocuksu ama çok ciddi soru yükselir: Hiç değişmeyen bir şey yok mu? Matematiksel Platonizm tam bu noktada sahneye, pelerinini savurarak değil, sessiz bir kesinlikle çıkar. Der ki: Evet, var. Sayılar.

Matematiksel Platonizm, matematiksel nesnelerin insan zihninden bağımsız olarak var olduğunu savunur. Yani iki sayısı, biz onu yazmadan önce de vardı; Pisagor teoremi, Pisagor doğmadan önce de doğruydu; asal sayılar, evrende onları sayacak hiçbir canlı olmasa bile tuhaf ve inatçı bir düzen içinde duruyordu. Bu görüşe göre matematik icat edilmez, keşfedilir. Matematikçi, sıfırdan ülke kuran bir kral değil; çok eski, sisli ve görkemli bir kıtaya ayak basan kâşiftir.

Evren Başlamadan Önce Saat Kaçtı?

Büyük Patlama’yı zihnimizde canlandırırken genellikle karanlık bir boşluğun ortasında patlayan dev bir ateş topu görürüz. Ne var ki bu etkileyici sahne, bilimsel açıdan yanıltıcıdır. Büyük Patlama, uzayın içinde gerçekleşen bir patlama değil; uzayın kendisinin genişlemeye başlamasıdır. Ortada bir merkez, çevrede sessizce bekleyen bir boşluk yoktur. Sahne, perde ve oyuncular aynı anda ortaya çıkar. Hatta oyunun başlamasını bildiren saat bile ancak oyunla birlikte çalışmaya başlar.

Bu fikir yalnızca fiziksel değil, felsefi açıdan da sarsıcıdır. Çünkü insan zihni her başlangıcın öncesine başka bir olay yerleştirmeye alışmıştır. Bir ağacın öncesinde tohum, kitabın öncesinde yazar, kararın öncesinde düşünce vardır. Peki zamanın başlangıcından önce ne vardı? Soru ilk bakışta kaçınılmaz görünür; fakat belki de dilin kurduğu bir tuzaktır. Kuzey Kutbu’nun daha kuzeyini sormak ne kadar anlamlıysa, zamanın başlangıcından öncesini sormak da o kadar anlamlı olabilir.

Sınır Belirlemek ve Bilinmeyen

Acele karar vermeyin. Hayatın küçük bir dilimine bakıp tamamı hakkında karar vermekten kaçının. Karar; aklın durması halidir. Karar verdiniz mi, akıl düşünmeyi, dolayısı ile gelişmeyi durdurur. Buna rağmen akıl, insanı daima karara zorlar. Çünkü gelişme halinde olmak tehlikelidir ve insanı huzursuz yapar. Oysa gezi asla sona ermez. Bir yol biterken yenisi başlar. Bir kapı kapanırken, başkası açılır. Bir hedefe ulaşırsınız ve daha yüksek bir hedefin hemen oracıkta olduğunu görürsünüz. #CengTzu

#urbanshaman eğitimi almış olanlar bu konuyu anımsayacaklardır. Her karar ve her seçim sınır belirleme harekatıdır ve varlık alemlerinde bulunabilmek bu eylemi gerektirir.

On yıl Öncesinden bir Vizyon

On yıl kadar önce yurt dışında olduğum bir süreçte beni çok etkileyen bir vizyon görmüştüm. Çok boyutlu bi anlamı olduğunu hissetmiştim, bazılarını o zaman anlamıştım, şimdi bazı anlamlarını daha anlayabildim sanıyorum.
Vizyon şöyleydi:
iki ucunda destek çengeli olan sanki metale benzeyen ince bir çubuğun üzerinde boşlukta çırılçıplak yatıyorum. İnanılmaz bir huzur, ancak tanrısal diyebileceğim bir saflık ve rahatlıkla yatıyorum. Bir süre bunun tadını çıkarıyorum. Sonra aklıma şu geliyor, “acaba ben bu çubuk üzerinde esir miyim, bi mahkumluk mu bu” diye. Bu düşünce gelince durumu test etmem gerekiyor, çubuğun üzerinden kalkmaya yelteniyorum, kolayca kalkıyorum ve o alttan ve üstten iki kıskaçlı çubuğu da dışardan görerek çevrede boşlukta biraz dolaşıyorum ve anlıyorum ki kesinlikle beni esir eden bişey söz konusu değil. Rahatlıyorum, e öyleyse madem bu rahatlıktan kendimi neden mahrum edeyim diyerek yeniden çubuk yatağa uzanıyorum. vizyonun bundan sonrasında devreye bir şeyler giriyordu onu şu an tam anımsayamadım, bi yerlerde yazılıdır arasam bulabilirim belki.
Bu çubuğun üst ucu tam başımın altına alt ucu da kuyruk sokumuma dayanıyordu. Şimdi anlıyorum ki bu omurgadır. ve Omurgalı bir varlık olmak ile olmamak arasında tercih yapmak zaten özgür irade kuralına göre her zaman mümkündür. Tabi bunun bir çok alt anlamları da var, aklıma gelen henüz gelmeyen, ancak her vizyon ve her rüyanın bir kişisel manası bir de bütünü ilgilendiren yönü olduğundan bu vizyonu on yıl sonra da olsa paylaşmaya karar verdim 🙂 Hayırlısı olsun

Oyun ya da Tonal

Oyunların kendiliğinden bir sonu olduğunu sanmıyorum. Oyun sonu ancak kullanıcının iradesi ile devreye girebiliyor.
Bu durumda biz aslında bir hedefe doğru ilerliyoruz ama bu oyunların sonu değil teknik olarak, oyundan çıkma kararı verebilecek iradeye, erkeye sahip olma hedefine gidiyoruz. sa

**

Tüm OYUN evrenlerinin ana maddesi BİRdir.
OYUN içinde olanların BİRe dair bütün akıl yürütmeleri EKSİKtir.
BİR hakkında getirilen her tanım, OYUN’un içine düşer.
Her şeyin ilk sebebi BİRdir; ancak BİR sebepsizdir.

(Oyun Kuramı-sa)

Oyun Kuramında bahsi geçen BİR, hiçlik ve tamlığa denk gelebilen, kendini bilmeyen ancak tüm bilişlerin potansiyeli olan anlamında olup, kuantum fiziğindeki “sınırsız potansiyeller denizi” olgusuyla benzeşir.