Matematik çoğu zaman insan zihninin en temiz odası sanılır: Tozsuz, kokusuz, kusursuz. Sayılar uslu uslu sıraya girer, aksiyomlar ciddi memurlar gibi görevini yapar, ispatlar da mühürlü belgeler halinde hakikati teslim eder. Fakat bir gün odanın ortasında bir kapı belirir. Üzerinde şu yazar: Bu kapıdan geçilemez. Merak edip itersiniz. Açılır. İçeri girersiniz ve kapının arkasında aynı cümleyi tekrar görürsünüz. İşte matematiksel paradoks, zihnin kendi koyduğu kuralların bir anda ona çelme takmasıdır.
Paradokslar basit hatalar değildir. Hatta en tehlikeli yanları da budur: Genellikle çok akıllıca kurulmuş sistemlerin içinden doğarlar. Russell paradoksu, kümeler teorisinin o saf görünen bahçesine girip şunu sorar: Kendi kendisini içermeyen tüm kümelerin kümesi, kendisini içerir mi? Eğer içerirse, tanımı gereği içermemelidir. Eğer içermezse, tanımı gereği içermelidir. Zihin burada bir duvara çarpmaz; daha kötüsü, duvarın kendisi olduğunu fark eder.