Bir Test Pozitifse Gerçekten Hasta mısınız? Bayes’in Şaşırtıcı Cevabı

Bir hastalık testinizin pozitif çıktığını düşünün. Testin doğruluk oranı yüzde 99. Büyük olasılıkla hasta olduğunuzu varsayarsınız, değil mi? Tam burada zihnimiz küçük ama önemli bir tuzağa düşer. Çünkü testin ne kadar güvenilir olduğunu bilmek yetmez; hastalığın toplumda ne kadar yaygın olduğunu da hesaba katmak gerekir. Bayes teoremi, yeni bir kanıtla karşılaştığımızda mevcut inançlarımızı nasıl güncellememiz gerektiğini gösteren matematiksel bir pusuladır.

Formülün söylediği basit şey

Bayes teoremi genellikle şöyle yazılır: P(A|B) = P(B|A) × P(A) / P(B). Semboller ürkütücü görünse de fikir oldukça sadedir. A, merak ettiğimiz durumu; B ise gözlemlediğimiz kanıtı temsil eder. P(A), kanıtı görmeden önce A hakkındaki tahminimizdir ve “önsel olasılık” diye adlandırılır. P(A|B) ise B kanıtını gördükten sonra ulaştığımız “sonsal olasılık”tır. Kısacası Bayes, eski tahmin ile yeni bilgiyi mantıklı biçimde birleştirir.

Aklın Görünmez Tuzakları: Mantık Bizi Her Zaman Doğruya Götürür mü?

Mantık çoğu zaman zihnin pusulası olarak görülür. Doğru kullanıldığında bizi çelişkilerden uzaklaştırır, iddiaları sınamamızı sağlar ve düşünceler arasındaki görünmez bağları ortaya çıkarır. Ne var ki pusula, haritanın kendisi değildir. Kuzeyi gösterebilir ama hangi yola girmemiz gerektiğini söylemez. Mantığın gücü tam da burada başlar; sınırı da burada belirir.

Mantık Ne İşe Yarar?

En basit hâliyle mantık, düşüncenin biçimini inceler. Örneğin bütün insanlar ölümlüyse ve Sokrates bir insansa, Sokrates’in ölümlü olduğu sonucuna ulaşırız. Bu çıkarımın gücü, Sokrates hakkında ne hissettiğimizden bağımsız olmasıdır. Onu sevsek de sevmesek de sonuç değişmez. Mantık, duyguların gürültüsünü azaltarak öncüller ile sonuç arasındaki yapısal ilişkiyi görünür kılar.

Fakat küçük ve önemli bir sorun vardır: Kusursuz bir çıkarım, yanlış öncüllerden hareket edebilir. Bütün kedilerin görünmez olduğunu ve Tekir’in bir kedi olduğunu kabul edersek, Tekir’in görünmez olduğu sonucuna mantıksal olarak ulaşırız. Çıkarım geçerlidir; buna rağmen sonuç gerçek değildir. Demek ki mantık yalnızca nasıl düşündüğümüzü denetler. Nereden başladığımızı doğrulamak için gözleme, bilime, deneyime ve bazen tarihsel bilgiye ihtiyaç duyarız.

Apaçık bilgilenme nedir?

Gerçek şudur ki, ben-bilinci bir bilgi(lenme) olsa da, bu bilgi tümüyle özel bir türdendir. Her zaman uğraşmakta olduğumuz apaçık bilgi(lenme)den ayrımı dolayısıyla, ona saymaca olarak, “apaçık olmayan bilgilenme” diyebiliriz. Bilgisel sürecin amacı apaçık bilgilenmenin sağlanmasıdır. Apaçık olmayan bilgilenme, apaçık bilgilenmeyi sağlamak yolunda bir araç olarak karşımıza çıkar. (Lektorski)

Basitçe ne bildiğini bilmiyorsan, yani dalga yönünde salınarak tüm bilgiye sahipsen, buna bilgilenmişsin diyemeyiz demek istiyor. Burada mesele bilginin kendi eril yönünde açığa çıkmasıdır.
Apaçık olmayan bilgiler bize, simgeler, semboller, resimler, müzikler, rüyalar, şiirler (ve onun öykünmesi reklam sloganları) ve öyküler yoluyla ulaşır. Bütün bu yollarla bizim içimizde olmakla birlikte onların apaçık bilgi haline gelmesi; ki ben ona AYMA demekteyim, apaçık olmayan bilginin halihazırdaki akıl-beden-ruh bütünlüğünüzde spesifik bir örnekle bağdaştırılması halinde oluşur. İşte bu başarıldığında siz bilgiyi müşahede (aymış) etmiş olursunuz.