Bil(m)iyorum..

Hangi ruh ikliminde hangi satırlarla avutuyorum bu serseri gönlümü bil(m)iyorum.

Bir uçtan bir uca ruhumun en derin yerinden gelen bu acı da niye ?

Bil(m)iyorum,

En azından bilmeyişlerimin bir nedeninin var olduğunu bil(m)iyorum;

Ya da bildiğimi zannediyorum.

Nedendir bilmem,

Her kafamı, benim olmayan yastıklara koyuşumda

Kurtarıyorum dünyayı,

Dünyamı kurtarabildiğimi bile bilmezken

Ötelerimi düşünüyorum

Ötelerin ötesini belki de

Düşün(m)üyorum düşün(m)üyorum

Başım ağrıyor

Kafam yastığa,

Benim olmayan yastıklara alışıyor.

Ve farkediyorum ki,

Benim olmayan sadece kafamın ağırlığını taşıyan yastık değil.

Ruhumun ağırlığını taşıyorsa eğer bedenim

Bir sebebi vardır diyorum sessizce

Bulun Bakalım

Bir psikoloğun insanların ahlaki davranışlarının nedenleri üzerine yaptığı istatistiksel çalışmada sorulan 2 soru şu şekildedir.

  1. Soru: Bir demiryolu üstüne bağlanmış beş kişi var. Bir tren gelip bu kişileri öldürmek üzere… Siz makasın oradasınız ve treni diğer yola yönlendirebilirsiniz. Ancak diğer yolda da raylara bağlı bir kişi var. Yani trenin yönünü değiştirirseniz bu sefer o kişi ölecek. Hiç bir şey yapmazsanız da 5 kişi ölecek. Nasıl hareket ederdiniz. Biraz düşünün, yanıtı 2. sorudan sonra vereceğim.

  2. Soru: Bir hastanede doktorsunuz ve 5 tane ölümcül hastanız var. Bu hastaların her birinin değişik bir organı iflas etmiş. Hemen organ nakli yapılmazsa ölecekler. Hastane girişinde sağlıklı bir ziyaretçi var. Bu ziyaretçiyi yakalar ve organlarını alırsanız beş hastanız tamamen iyileşecek ve sağlıklı bireyler olacaklar, ama ziyaretçi ölmüş olacak, aksi halde ziyaretçi yaşıyacak ama hastaların beşide ölecekler.. Nasıl hareket ederdiniz?