Bilgisayar biliminde özyineleme, ilk bakışta programcının aynaya bakıp aynanın içinde yine kendisini görmesi gibidir. Bir fonksiyon, problemi çözmek için kendi kendini çağırır; yani sorunu küçültür, aynı biçimde yeniden sorar ve sonunda en basit noktaya ulaşınca geri dönmeye başlar. Bu teknik yalnızca kod yazmanın pratik bir yolu değildir; düşünmenin biçimine dair küçük ama güçlü bir felsefi makinedir. Çünkü özyineleme bize şunu fısıldar: Bazı şeyleri anlamak için bütüne değil, kendini tekrar eden yapıya bakmak gerekir.
En klasik örnek faktöriyeldir. 5! dediğimizde aslında 5 x 4! deriz. 4! ise 4 x 3! olur. Bu iniş 1! değerine kadar sürer. Burada iki temel kural vardır: kendini çağıran adım ve durma koşulu. Durma koşulu yoksa özyineleme bir çözüm değil, dijital bir uçurumdur. Program sonsuza dek kendi içine düşer, bellek dolar, yığın taşar ve bilgisayar nazikçe değilse bile kesin biçimde itiraz eder. Demek ki özyinelemenin bilgeliği tekrar etmekte değil, ne zaman duracağını bilmektedir.