Çocukluk çağımda ufak ufak oluşmaya başlayan farkındalıklarım, doğduğum büyüdüğüm aileminde ötesindeki farkındalıklarım.
Annem, babam, kardeşlerim aynı candan aynı kandan ama farklı farkındalıklardan…..
Neydi beni farklı kılan, diğerlerinden ayıran, genler mi?, sosyal çevre mi, sosyal çevre diyemeyeceğim çünkü çevre aynı…
Küçük yaşlarda empoze edilen gerçek diye nitelendirilen öğrenilmiş çaresizliklere baş kaldıran ben..
Ailemle beraber belli bir yaşa geldim farklı farkındalıklarımla ve hazır olduğumda kendi kanatlarımla uçtum.
(Ailemi çok seviyorum ve beraber vakit geçirmekten herzaman zevk duyuyorum, dip not)
Kendi farkındalık düzeyime uygun insanları ailemin dışında
bularak gidermeye başladım, eksikliğini hissettiğim, farkındalıklar paylaşımlarımı.
Gerçekten buldum da yada bulduğumu sandım . Farkındalığım bir sınıf daha atladı ve yine farklı farkındalıklar.
Haydi sil baştan.
Farkındalık düzeyi bir nevi frekans da değil, benimle aynı frekanslara sahip insanlarında sabit farkındalıkları olabiliyor.
Sınıf atlamak daha açık söylemek gerekirse farkındalık boyutunda bir boyut daha atlamak.İnsanlara boyutların ötesinden üzülerek yada
gülümseyerek bakmak. Vardığım boyuttan seslenişler ama duyuramamazlıklar.Yaşadıklarımı, hissettiklerimi söylediğimde belki de
garipsenen ben.
İnsanları seviyorum, acı çektiklerinde üzülüyorum, acı çekişlerinde denizde boğulurken yılana sarılma misali gördüğüm çırpınışlar.
Hatta çırpınışlarının farkında bile olmayan insanlar, duyuyorum, görüyorum ama bir şey yapamıyorum.
Yardım eli uzattığımda kendi farkındalık düzeylerinden öteye geçemeyen ve o düzeyde beni algılayanlar.
Yıllar sonra belki anlaşılabilen ben.
Anlaşılmak gibi bir saplantım yok ama bildiklerimide paylaşmadan duramayan ben.
Hani büyüklerimiz hep derdi ya” ohooo senin gittiğin yoldan ben çoktaaan dönüyordum” kendimi hep çoktaaan dönülen yolda hisseden ben.
Farkındalık savaşını verirken hemen yenilgiye düşen insanlara yol göstermeye çalışan ben.
Her zaman söylediğim bir sözüm vardır”Ya evettir yada hayırdır ortasını yaşama,yorar,yüzleşeceklerinle yüzleş boyut atla ve rahatla, inan bunu yapmak arada kalmaktan çok daha kolaydır.”
Bir bilseler, bir bilseler ne kadar kolay olduğunu.
Konuşmaya çalışan bebeklere benzetiyorum bazen kendimi,
hani konuşmayı henüz bilmiyorlar ama konuşmak istiyorlar ve konuşamayıncada garip sesler çıkararak bağırmaya, hatta ağlamaya başlıyorlar.
Gerçi süreç bakımından tersi bir durum ama…
Hele at gözlüğü görüşlerine sahip olupta birde ben bilirimciler yok mu!!!!!
Sabrımı deneyimleyebildiğim zatlar :))))
Sevgiyle ve farkındalıklarla kalmanız dileği ile…
Sevgiyle ve farkındalıklarla kalmanız dileği ile…
bir amway bayisi