Ekranda küçük bir tüy kalem görürüz ve çoğumuz aynı anda “yaz”, “düzenle” ya da “üret” fikrine yaklaşırız. Oysa bilgisayar, tüylerden, mürekkepten ve edebî çağrışımlardan habersizdir. Onun gördüğü şey, örneğin U+F52D gibi sayısal bir konumdur. Font Awesome gibi bir ikon yazı tipinde bu kod noktasına tüy biçimli bir glif atanabilir. Böylece soğuk bir sayı, insan zihninde şiir, yazarlık ve ifade özgürlüğü çağrıştıran görsel bir işarete dönüşür. İşte semiyotik ile bilişimin el sıkıştığı yer tam burasıdır.
Kod, biçim ve anlam
Bir ikonun iletişim kurabilmesi için üç katmanın birlikte çalışması gerekir. İlk katmanda makinenin işlediği kod bulunur: f52d. İkinci katmanda uygun yazı tipi bu kodu görünür bir şekle, yani tüye dönüştürür. Üçüncü katmanda insan zihni şekli yorumlayarak ona anlam verir. Charles Sanders Peirce’ın göstergebilimsel üçgenini hatırlatırcasına kod, nesne ve yorum arasında hareketli bir ilişki oluşur. Kod tek başına tüy değildir; tüy resmi de tek başına “yazmak” demek değildir. Anlam, kullanıcının deneyimiyle arayüzün bağlamı arasında üretilir.