hasret..
sevdiğiniz insanlardan bir süreliğine ayrılmadan önce kim bilir en son kimi bu kadar özlemiştinz. insan kendisine soruyor bazen böyle gereksiz soruları. özlemek çok acayip bişey aslında. ölüm özlemlerin en beterini yaşatır insana hem de bir daha görmeyeceği, sevemeyeceği, birlikte uyuyamayacağı insanı özletir. modern insanın en büyük sorunu falan diyorlar ya hani. bence moderninden tutun da en postmodern insanın dahi en büyük sorunu budur.. ölüm ve ölümün getirdikleriyle başa çıkabilme.
zeki müren’den “şimdi uzaklardasın” dinlenir. ibrahim tatlıses’ten “hasret kaldım” dinlenir. öyle çok özlenir ki bazen giden, biri gelse de yerine doldurmaz o yırtığınızın yerini. yırtılmıştır bir kere.. belkide hayattan soğutur insanı. kim bilir, belkide hayata bağlar. ama ikincisi çok düşük bir ihtimal.. insan öyle güzel bir canlı ki, kokusu var. sesi var. sevgisi var. kelimeleri var. düşünceleri var. daha bir sürü güzel tarafı var insanın. bunlar insandan insana değişen şeyler. insan, insanın bu özelliklerinin hepsini özlüyor işte. kolay değil bir bedenin bir bedenden ayrılması, en az birleşmesi kadar zor.