Bir hayvanın aynaya bakıp kendini tanıması, ilk bakışta sevimli bir laboratuvar numarası gibi görünür: şempanze alnındaki boyayı kurcalar, fil hortumuyla başındaki işarete uzanır, yunus vücudunu aynada döndürüp inceler. Fakat bu küçük sahnede büyük bir felsefi deprem saklıdır. Çünkü soru şudur: Aynadaki görüntünün dış dünyadaki başka bir canlı değil de kendisi olduğunu anlayan bir zihin, hangi eşiği geçmiştir?
Ayna testi neyi ölçer?
1970’lerde psikolog Gordon Gallup tarafından geliştirilen klasik ayna testi basit bir fikre dayanır. Hayvan uyutulur ya da fark etmeyeceği biçimde bedenine bir işaret konur. Sonra aynayla karşılaşır. Eğer hayvan aynadaki lekeyi değil, kendi bedenindeki lekeyi yoklamaya çalışırsa, araştırmacılar bunun bir tür öz-tanıma işareti olduğunu söyler. Şempanzeler, bonobolar, orangutanlar, yunuslar, filler ve bazı saksağanlar bu testte dikkat çekici başarılar göstermiştir. Hatta temizlikçi balıklar üzerinde yapılan tartışmalı deneyler, öz-farkındalık sandığımız şeyin omurgalı zekasının beklenmedik kıvrımlarında da belirebileceğini düşündürmüştür.
Fakat burada dikkatli olmak gerekir. Ayna testi, bilinci ölçen kutsal bir termometre değildir. Daha çok, bilincin belirli bir yüzünü, bedensel benlik algısını yoklar. Yani hayvanın kendi bedenini dışsal bir nesne gibi temsil edip edemediğini sorar. Bu önemlidir, çünkü benlik dediğimiz şey yalnızca içimizden geçen düşünceler değildir; aynı zamanda şu bedene ait olma duygusudur. Derimizin sınırı, hareketlerimizin kaynağı, acının ve arzunun koordinatları: Benlik biraz da biyolojik bir haritadır.
Başarısız olan bilinçsiz mi?
Asıl tuzak burada başlar. Bir kedi aynaya tısladığında ya da bir köpek aynayı umursamadığında, onların bilinçsiz olduğunu söylemek acelecilik olur. Belki de ayna, onların dünyasında bizim sandığımız kadar merkezi bir araç değildir. Köpek için dünya çoğunlukla kokuların romanıdır; biz ise görsel bir medeniyetin çocuklarıyız. Bir yarasaya görsel ayna testi yapıp başarısız oldu diye onu küçümsemek, balığa ağaca tırmanma sınavı yapmak gibidir. Test, yalnızca hayvanın zihnini değil, bizim zihne dair önyargılarımızı da ölçer.
Bu yüzden ayna testleri bilinç tartışmasına bir kapı açar ama odanın tamamını aydınlatmaz. Bilinç tek bir düğme değildir: açık ya da kapalı. Daha çok katmanlı bir orman gibidir. Duyumsama, dikkat, hafıza, beden algısı, amaçlı davranış, sosyal farkındalık ve belki de kendi zihnine ilişkin bir sezgi… İnsan bu ormanda yüksek sesle konuşan tür olabilir; fakat bu, diğer patikaların sessiz olduğu anlamına gelmez. Şempanze aynada kendini tanıdığında, yalnızca zeki olduğunu değil, kendisini bir nesne olarak da kavrayabildiğini gösterir. Bu, zihnin kendi üzerine kıvrılmasıdır; bilinçte küçük bir spiral.
Jungiyen bir gözle bakarsak ayna yalnızca yüzü göstermez; gölgeyi de çağırır. İnsan aynada kendini tanıdığı anda, kendisiyle arasına mesafe koyar. Ben buyum diyebilmek, aynı zamanda ben kendime bakabiliyorum demektir. Hayvanda bunun bir biçimini görmek, insanın tahtını sarsar. Çünkü uzun süre kendimizi evrenin iç sesi sandık. Oysa belki de evren, yunusun sualtı dönüşünde, filin yavaş dokunuşunda, saksağanın parlak merakında da kendini yokluyordur.
Bize ne söyler?
Aynadaki kendini tanıyan hayvanlar bize bilincin keskin bir duvar değil, evrimsel bir süreklilik olduğunu söyler. İnsan bilinci elbette dil, sembol, tarih ve ölüm farkındalığıyla benzersiz derinlikler kazanır. Ama benzersiz olmak, yalnız olmak değildir. Ayna testi, insan ile hayvan arasındaki mesafeyi kapatmaz; fakat o mesafenin sandığımız gibi uçurum değil, engebeli bir arazi olduğunu gösterir.
Belki de en rahatsız edici sonuç şudur: Bilinci ararken aslında ahlaki sorumluluğumuzu da arıyoruz. Eğer bazı hayvanlar kendilerini ayırt edebiliyor, bedenlerini temsil edebiliyor ve sosyal dünyalarında karmaşık niyetler okuyabiliyorsa, onlara yalnızca kaynak, deney nesnesi ya da eğlence aracı gibi davranmak zihinsel bir tembelliktir. Ayna bize hayvanı gösterirken, arka planda insanı da yakalar. Ve belki en zor test budur: Aynaya bakıp yalnızca kendimizi değil, kendi kibirimizi de tanıyabiliyor muyuz?