Bir kara deliğe ansiklopedi, piyano, eski bir aşk mektubu ve bir astronot düşürdüğünüzü hayal edin. Dışarıdan bakınca hepsi aynı kaderi paylaşır: olay ufkunu geçer, görünmez olur, sonra kara delik yalnızca kütle, elektrik yükü ve dönme gibi birkaç sıkıcı sayı ile tarif edilir. Sanki evren, bütün romanı alıp arka kapağındaki barkoda indirgemiştir. İşte kara delik bilgi paradoksu tam burada başlar: Bilgi gerçekten yok olur mu, yoksa evren çok iyi saklanan bir arşivci midir?
Paradoksun fitilini kim yaktı?
Genel görelilik bize kara deliğin tek yönlü bir kapı olduğunu söyler. Olay ufkunu geçen hiçbir şey, ışık bile, dışarı çıkamaz. Klasik fizik açısından mesele basit görünür: İçeri düşen bilgi dış dünyadan kopar. Fakat kuantum mekaniği hiç de bu kadar rahat değildir. Kuantum dünyasında bilgi, en azından temel düzeyde, yok edilemez kabul edilir. Bir sistemi tersine yeterince iyi çalıştırırsanız geçmişine dair izlere ulaşabilmelisiniz. Evrenin muhasebe defterinde silgi yoktur; en fazla karmaşık şifreleme vardır.
