Bir kitabı ateşe attığınızda hikâye gerçekten yok olmaz. Sayfalar küle, ışığa, dumana ve sıcaklığa dönüşür; kitaptaki bilgiyi yeniden kurmak pratikte imkânsız görünse de kuantum mekaniğine göre bilgi evrenden silinmemiştir. Yeterince kusursuz bir dedektif, akıl almaz bir hesaplama gücü ve biraz da kozmik sabır bulabilseydik, yanma sürecini tersine çözebilirdik. Fakat kitabı ateşe değil de bir karadeliğe atarsak işler değişir. Evrenin en güvenilir kurallarından ikisi karşı karşıya gelir ve fizik, kendi içinde hararetli bir tartışmaya başlar.
Sorun nerede doğuyor?
Genel göreliliğe göre olay ufkunu geçen madde, dış dünyayla bağını koparır. Karadelik yalnızca kütle, elektrik yükü ve açısal momentum gibi birkaç genel özellikle tanımlanır. İçeriye bir ansiklopedi mi, bir piyano mu, yoksa talihsiz bir astronot mu düştüğünü dışarıdan anlayamazsınız. Bu sadeleşme ilk bakışta sorun değildir; bilgi karadeliğin içinde saklanıyor olabilir. Ancak Stephen Hawking’in 1970’lerde gösterdiği üzere karadelikler bütünüyle kara değildir. Kuantum etkileri nedeniyle termal ışınım yayar, enerji kaybeder ve sonunda buharlaşırlar.
