Bilgisayar grafiklerinde fotogerçekçilik, aslında çok kibar bir dolandırıcılıktır: Gözümüzü, orada gerçek bir dünya olduğuna ikna eden matematiksel bir tiyatro. Ray tracing, yani ışın izleme, bu tiyatronun en disiplinli sahne yönetmenlerinden biridir. Doğadaki ışık, lambadan çıkar, nesnelere çarpar, yansır, kırılır, saçılır ve sonunda gözümüze ulaşır. Fakat bilgisayar bunu birebir yapmaya kalkarsa, evrendeki her fotonu takip etmek gibi absürt bir işe girişmiş olur. Bu da bir oyun sahnesini render etmek yerine küçük bir galaksinin muhasebesini tutmaya benzer.
Ray tracing’in zekâsı burada başlar: Işığı ileri doğru değil, kameradan sahneye doğru tersinden izler. Yani algoritma, ekrandaki her piksel için sanal kameradan bir ışın gönderir ve bu ışının hangi nesneye çarptığını hesaplar. Bir bakıma bilgisayar şunu sorar: “Bu pikselin rengi ne olmalı ki insan gözü bunu gerçek sansın?” Bu soru basit görünür, ama arkasında geometri, lineer cebir, optik, olasılık ve ciddi bir hesaplama gücü vardır.
