İnsan bazen kendini korumak için bir kabuk örer. İlk bakışta bu kabuk akıllıcadır: dışarıdaki gürültüyü azaltır, gereksiz saldırıları süzer, kalbin hassas bölgelerini görünmez kılar. Fakat her savunma mekanizması gibi kapsülleme de zamanla şunu fısıldar: Ben seni koruyorum, ama bedeli içeride kalman. İşte psikolojik izolasyonun en kurnaz tarafı budur; insanı düşmandan korurken, hayatın kendisinden de uzaklaştırabilir.
Kapsülleme, yalnızca odasına kapanmak ya da telefonlara bakmamak değildir. Daha derin bir düzeyde, kişinin duygularını, arzularını, kırılganlığını ve hatta öfkesini kendi içinde vakumlamasıdır. Dışarıdan bakıldığında sakin, kontrollü, ölçülü biri görünür. İçeride ise bazen küçük bir yanardağ, bazen de buz tutmuş bir göl vardır. Kişi kendine şöyle der: Kimseye ihtiyaç duymuyorum. Oysa bu cümle çoğu zaman gerçek bir özgürlük ilanı değil, eski bir yaranın zırh giymiş halidir.