Bir karınca kâğıdın üzerinde yürürken kalemin yukarıdan inişini nasıl anlamlandıramazsa, biz de dördüncü boyutun sanatını çoğu zaman ancak gölgeleriyle yakalarız. Üç boyutlu bir beyin, dördüncü boyutu doğrudan göremez; fakat sanat zaten çoğu kez görüleni kopyalamak değil, görünmeyenin izini sürmektir. Ressamın tuvali, heykeltıraşın taşı, dijital sanatçının ekranı burada birer kaçış tüneline dönüşür: Algının hapishanesinden sezginin açık arazisine geçiş.
Dördüncü boyutu düşünmek için önce alçakgönüllü olmak gerekir. Bir küpün iki boyutlu bir kâğıda çizimi aslında bir hiledir: Perspektif. Kâğıt düzdür ama biz ona derinlik yükleriz. Aynı şekilde, dört boyutlu bir nesnenin üç boyutlu ya da iki boyutlu temsili de kaçınılmaz olarak eksik, kırık, ama büyüleyici olacaktır. Sanatçı bu eksikliği saklamaz; tersine onu estetik bir motor gibi kullanır. Çünkü bazen güzellik, tamamlanmış biçimde değil, zihnin tamamlamaya zorlandığı boşlukta doğar.