Bilim çoğu zaman beyaz önlüklü insanların sakin sakin veri topladığı, sonra da hakikatin kendiliğinden ortaya çıktığı düzenli bir bahçe gibi hayal edilir. Oysa bilim tarihi, arada bir deprem geçiren bir şehir gibidir. Binalar sağlam görünür, sokaklar tanıdıktır, herkes yolunu bilir. Sonra bir çatlak belirir. Önce kimse önemsemez. Ardından çatlak büyür, duvarlar eğilir, haritalar işe yaramaz olur. İşte paradigma kayması dediğimiz şey, bu entelektüel depremin adıdır.
Paradigma, yalnızca bir teori değildir; dünyanın nasıl sorulacağını, neyin kanıt sayılacağını, hangi problemlerin değerli görüleceğini belirleyen görünmez bir işletim sistemidir. Aristotelesçi evren anlayışı, Newton mekaniği, klasik genetik, hatta modern tıbbın mikrop teorisi kendi çağlarının zihin mimarisini kurmuştur. İnsanlar sadece bu düşüncelerle açıklama yapmaz; bu düşüncelerin içinden bakar. Balığın suyu fark etmemesi gibi, bilim insanı da çoğu zaman paradigmasını fark etmez.