Modern öğrenme kültürü bize sık sık şunu fısıldar: Herkesin bir öğrenme stili vardır; kimi görsel, kimi işitsel, kimi uygulamalı öğrenir. Kulağa demokratik, sevimli ve biraz da kişisel gelişim kokulu gelir. Fakat zihnin derin mağaralarına indiğimizde mesele bu kadar basit değildir. İnsan zihni, tek bir kanaldan beslenen evcil bir hayvan değil; sembollerle, kavramlarla, çelişkilerle ve soyutlamalarla güçlenen vahşi bir organizmadır. Bu yüzden salt okuma ve teoriye dayalı öğrenme, sanıldığının aksine pasif bir bekleme odası değil, analitik düşüncenin en sert idman sahalarından biridir.
Okumak, özellikle teorik okumak, zihni doğrudan sonuçlara değil, yapıların içine sokar. Bir deneyi izlediğinizde olan biteni görürsünüz; bir teoriyi okuduğunuzda ise görünmeyen düzenekleri fark etmeye başlarsınız. Analitik düşünce tam da burada doğar: görünenin arkasındaki ilkeyi, olayın altındaki modeli, dağınık verinin içindeki deseni arama cesaretinde. İyi bir teori, zihne hazır cevap vermez; ona daha iyi sorular sormayı öğretir.