Bir zamanlar satranç tahtası, iki zihnin sessiz düellosuydu. Ahşap karelerin üzerinde yalnızca taşlar değil, korkular, sezgiler, blöfler ve küçük gurur kuleleri yürürdü. Sonra bir gün içeriye soğuk yüzlü bir kahin girdi: satranç motoru. Stockfish, Leela ve benzerleri bize şunu fısıldadı: En iyi hamle var. Hatta çoğu zaman tek bir en iyi hamle var. Peki en iyi hamle bulunduğunda, oyun hâlâ oyun mudur; yoksa insanın yenilgiyi şiirleştirme sanatından geriye yalnızca hesap makinesi mi kalır?
Satranç motorları insan yaratıcılığını öldürmedi; daha acımasız bir şey yaptı: Onu çıplak bıraktı. Eskiden büyük ustaların fedaları mistik görünürdü. Bir filin kendini ateşe atması, bir atın karanlık bir kareye konması, sanki zihnin yeraltından gelen arketipsel bir çağrıydı. Bugün motoru açıyoruz ve görüyoruz: +0.7. Büyü, sayıya dönüşüyor. Kahraman, değerlendirme çubuğunda küçük bir titreşim oluyor. İnsan zihninin ejderha sandığı şey, bazen sadece derinlik 42’de hesaplanmış bir varyant.