Eskiden sır dediğimiz şeyin ağır kapıları, mühürlü zarfları ve loş arşiv odaları vardı. Bugünse bir sır, çoğu zaman bir turistin aceleyle çektiği fotoğrafın arka planında, bir askerin paylaştığı bulanık hikâyede ya da bir şirket çalışanının masasında unutulmuş kahve kupasının yanındaki ekranda saklanıyor. Açık Kaynak İstihbarat, yani OSINT, modern çağın tuhaf büyüsüdür: Kimsenin gizli kasasına girmeden, herkesin kendi eliyle ortalığa saçtığı kırıntılardan anlamlı bir harita çıkarmak.
Bu büyünün komik tarafı şudur: Devletler milyarlarca dolarlık gizlilik sistemleri kurar, uydularını gizler, üslerinin koordinatlarını saklar, operasyonlarını sessizliğe gömer. Sonra biri, “Gün batımı çok güzel” diye bir fotoğraf yükler ve arka plandaki dağ silsilesi, yol levhası, gölge açısı, araç plakası ya da bir bina cephesi bütün hikâyeyi ele verir. İnternet, insanlığın en büyük dedikodu mahallesi olduğu kadar, en büyük arşividir de. Üstelik bu arşiv unutkan değildir; sadece dağınıktır.
