İnsan, izlendiğini bildiğinde yalnızca davranmaz; sahneye çıkar. Yüzünü düzeltir, sesini ayarlar, niyetlerini ütüler. Market kasasında fazla para üstü verildiğinde arkasındaki kamerayı, kasiyerin bakışını, çevredeki insanların varlığını hesaba katar. Peki aynı insan, hiçbir gözün kendisini kaydetmediğinden emin olduğunda ne olur? İşte veri gizliliği tartışmasının en tuhaf kapısı burada açılır: Mahremiyet sadece bir hak değil, karakterin röntgen odasıdır.
Gözetim çağında ahlakımızın ne kadarı bize aittir, ne kadarı dışarıdan kiralanmıştır? Dijital platformlar, güvenlik kameraları, çerezler, konum kayıtları ve algoritmik profiller bir tür modern Panoptikon kurdu. Fakat bu hapishanenin gardiyanı her zaman görünür değildir. Hatta çoğu zaman gardiyan yoktur; sadece gardiyan olabileceği ihtimali vardır. Bu ihtimal bile davranışı biçimlendirir. İnsan beyni sosyal cezaya karşı hassastır. Dışlanmak, ayıplanmak, itibar kaybetmek eski kabile zamanlarından kalma bir ölüm sinyali gibidir. Bu yüzden izlenmek, içimizdeki ilkel alarm sistemini çalıştırır.