Gündelik akıl bize şunu fısıldar: İki şey birbirine yaklaşırsa etkileri artar, uzaklaşırsa azalır. Mıknatıslar, gezegenler, aşklar, kavgalar; hepsi sanki bu basit sezgiye uyar. Fakat atom çekirdeğinin derinliklerine, proton ve nötronların içine indiğimizde evren birden alaycı bir gülümsemeyle kuralları ters çevirir. Kuarklar birbirine çok yaklaştığında neredeyse özgür davranır; uzaklaşmaya çalıştıklarında ise görünmez bir ip gerilir, enerji artar, zincir sertleşir. Bu olguya asimptotik özgürlük denir ve modern fiziğin en parlak, en ters köşe fikirlerinden biridir.
Kuarkların Garip Hapishanesi
Protonun içinde üç kuark bulunur demek, kulağa küçük bilyelerin bir torbada durması gibi gelebilir. Oysa tablo bundan çok daha canlıdır. Kuarklar, gluon adı verilen taşıyıcı parçacıklarla sürekli etkileşir. Elektromanyetik kuvvette foton neyse, güçlü nükleer kuvvette gluon odur; ama gluonlar çok daha hırçındır. Çünkü foton elektrik yükü taşımazken, gluonlar güçlü kuvvetin yükü olan renk yükünü taşır. Yani kuvveti taşıyan parçacıklar aynı zamanda kuvvetin kendisinden de etkilenir. Bu, bir postacının yalnızca mektup taşımayıp her teslimatta mahalle kavgasına karışması gibidir.
Newton gökkuşağındaki kırmızıdan mora kadar tüm renkleri kullanarak bir renk çarkı oluşturdu. Böylece renklerin birleşme ilişkisini gösterecekti. Ana renkleri -kırmızı, sarı ve mavi- tekerleğe aralıklı olarak yerleştirdi. Bunlar değişik oranlarda karıştırıldığında aralarında kalan diğer renkleri oluşturuyorlardı. Mavi ve turuncu gibi tamamlayıcı renkler birbirinin karşısında yer alıyordu. Bir çok ressam Newton’ın ışık kuramıyla ilgilenmeye başladı. Özellikle de kontrast renkleri ve aydınlanma etkilerini tanımlamada işlerine yarayan renk çarkıyla ilgileniyorlardı. En büyük kontrastı, birbirini tamamlayan renkler yaratıyordu ve gölgeleri boyamada kullanıyolardı.