Sosyobiyoloji, insan davranışlarını evrimsel mirasın ışığında okuyan kışkırtıcı bir alan. Bize şunu fısıldar: Aşk, kıskançlık, statü arzusu, kabilecilik, dayanışma, hatta dedikodu bile yalnızca modern hayatın süsleri değildir; milyonlarca yıllık hayatta kalma oyununda bilenmiş stratejilerin bugünkü kostümleridir. Fakat burada büyük soru belirir: İnsan kültürü ve toplumsal yapılar tamamen biyolojik temellere mi dayanır? Yoksa biyoloji, sahne dekorunu kurar ama oyunun metnini kültür mü yazar?
Önce biyolojinin hakkını teslim edelim. İnsan, boş bir levha olarak doğmaz. Bebekler yüzlere özel ilgi gösterir, bağlanma ihtiyacı taşır, tehditlere karşı hızlı tepki verir, hiyerarşileri sezebilir ve adalet duygusunun ilk kıvılcımlarını erken yaşlarda sergiler. Bunlar tesadüf değildir. Evrim, bedeni biçimlendirdiği gibi eğilimleri de biçimlendirmiştir. Açlık nasıl biyolojikse, ait olma arzusu da öyledir. Bir gruba kabul edilmek, atalarımız için romantik bir lüks değil, ölüm ile yaşam arasındaki ince çizgiydi.
Bu açıdan bakınca aile, akrabalık, liderlik, rekabet, cinsellik ve işbirliği gibi kurumların biyolojik kökleri olduğunu söylemek makuldür. Akraba kayırmacılığı, karşılıklılık, statü mücadelesi ve eş seçimi gibi davranışlar yalnızca kültürel icatlar değildir; evrimsel psikolojinin derin kuyularından su çekerler. İnsan, ormanda yaşayan bir primatın torunudur; plazada kahve içmesi, içinde eski ormanın yankılanmadığı anlamına gelmez.
Fakat tehlike tam burada başlar: Biyolojik açıklama, kolayca biyolojik indirgemeciliğe dönüşebilir. Yani insanı genlerin kuklası gibi görmek, kültürü de DNA’nın uzun bir dipnotuna çevirmek. Bu, hem bilimsel olarak aceleci hem de felsefi olarak yoksul bir yorumdur. Çünkü insan yalnızca dürtülerinin toplamı değildir; dürtülerini yorumlayan, bastıran, dönüştüren, sembole çeviren ve bazen onlara savaş açan bir varlıktır.
Kültür, biyolojinin asi çocuğudur
İnsan kültürü biyolojik kapasitelere dayanır; dil, hafıza, taklit, empati ve öğrenme olmadan kültür olmazdı. Ancak kültür ortaya çıktığında kendi dinamiklerini üretir. Para, hukuk, üniversite, sanat galerisi, ulus devlet, manastır, algoritmik sosyal medya ve Michelin yıldızlı restoran doğrudan genlerden okunamaz. Genler bize şeker sevmeyi miras bırakmış olabilir; ama baklava, profiterol ve diyet uygulaması kültürün ironik üçgenidir.
Toplumsal yapıların tamamen biyolojiye indirgenememesinin en güçlü kanıtı çeşitliliktir. Aynı türün üyeleri olarak insanlar tek eşli, çok eşli, anaerkil, ataerkil, avcı-toplayıcı, endüstriyel, dijital, seküler, mistik, kolektivist veya bireyci toplumlar kurabilir. Eğer toplum doğrudan biyolojinin otomatik sonucu olsaydı, bu kadar renkli ve çelişkili düzenler nasıl ortaya çıkardı? Biyoloji olasılık alanını çizer; kültür bu alanda bazen dans eder, bazen kavga çıkarır.
Jungiyen bir gözle söylersek, insanın içinde arketipsel eğilimler bulunabilir: anne, kahraman, gölge, bilge, hilebaz. Fakat her toplum bu imgeleri farklı maskelerle sahneye çıkarır. Kahraman bir yerde savaşçı, başka bir yerde bilim insanı, başka bir yerde hakikat uğruna konforunu yakan yalnız bir düşünür olabilir. Gölge ise bazen düşman kabileye, bazen göçmene, bazen de insanın kendi bastırılmış korkularına yansıtılır. Biyoloji ham enerjidir; kültür onun mitolojisini kurar.
Bu tartışmanın etik boyutu da keskindir. Bir davranışın evrimsel kökleri olması, onun iyi, doğru veya kaçınılmaz olduğu anlamına gelmez. Saldırganlık biyolojik olabilir; ama hukuk ve ahlak tam da saldırganlığı ehlileştirmek için vardır. Kabilecilik doğal olabilir; ama insan hakları fikri, doğallığın sınırlarına meydan okuyan kültürel bir başarıdır. Doğada olanı kutsamak, felsefi tembelliktir. Doğa hem şefkatlidir hem zalim; bize reçete değil, malzeme verir.
Sonuçta sosyobiyoloji güçlü bir mercek sunar, fakat tek mercek değildir. İnsan kültürü biyolojiden bağımsız bir hayalet değildir; ama biyolojinin mekanik yankısı da değildir. Bizler genlerin taşıyıcısıyız, evet; fakat aynı zamanda hikâye anlatıcıları, yasa koyucular, isyancılar, sanatçılar ve kendini aşmaya çalışan tuhaf hayvanlarız. Genlerimiz eski bir danışmandır: etkili, inatçı, bazen bilge, bazen kaba. Ama kabile reisliğini ona tamamen teslim edersek, insan olmanın en tehlikeli ve en güzel yeteneğini unuturuz: Kendi doğamızı sorgulama cesaretini.