Etiket: sylvia

Güneş, yalnız ısıttığı kadar güneştir tenini.
oysa gece,
oysa ay ışığının altında
sımsıcaktır sevdalının yüreği
titrese bile soğuktan teni
kanasa bile her yıldız ışığında elleri…

29.05.10

---

Uzun bir aradan sonra tekrar selamlar, sevgiler.

sahipsiz bir köşesinde evrenin
salıncak kurdum yıldızlara
-aman kimse görmesin-
dünyaya bir taş atımı uzak
bir ömür yol gitsem yine evime varılmayacak
tozlu bir bankta uyuyorum- ağaçlar arasında
bir sır yüklü omuzlarımda
bir sır yüklü dudaklarımda
bir sır…
parmak uçlarımda…
-aman kimse bilmesin-

11.10.09

I.
baktı, dimdik gözlerle- gözlerime
yalnızlığının içinden, onlarca gözle
isyan coşkusuyla ıssızlığında
ve meydan okurcasına; aşkla
masada unutulmuşluğuna.

yarım bardak soğuk çay…

II.
burunumda tütüyor,
tavşan kanı,
ince belli çay bardağı
hele de serinlemiş yağmur sonrası
bir eylül akşamı

şu üşengeçliğin hay allah belasını…

06.09.09

bölüm – 1

en kusursuz yaptığın şey
hata yapmak!
seni sersem kız…

bölüm – 2

ama biliyor musun
artık sarhoş değilken de
seni seviyorum…

08.09.09

I.
savruldu gitti bulut, yeni bir rüzgarla,
ne coşkulu bir çiçek vardı yağacak,
nede bir karış toprak.

II.
durdu, yağmur yüklü bulut,
yorulmuştu rüzgar taşımaktan
dedi, “böyle olmaz dostum,
“yağ yağacaksan,
“sonsuza dek taşıyamam.”
çevresine bakındı
huysuzlanan damlalar…
küçüklerden biri coşkuyla atıldı,
bakın!
yaşlıca bir diğeri güldü, biraz sinirle
“ahh! hiç değişmeyecek bu insanlar!”
binlerce yıldır, dedi öteki.
“sahi, oldu mu o kadar?”
“bak kızım, yağmur duası ediyor,
“insanlar.”
küçük kız biraz şaşkın, biraz hınzır
buluta bakan yaşlı bir adamın,
tam alnına atlar!
şaşırdı yaşlı adam, kikirdediğini duymadan küçük damlanın.
bir diğeri hemen ardından,
tam alnına.
yaşlı damlalar homurdanıyor,
tutmaya çalışıyorlardı çocuklarını.
atlamaya devam ediyordu küçükler,
şaşkın adamın alnına.
sonunda bir rüzgar buldu,
huysuzlananlar.
bulut, ağır ağır gidiyordu
şaşkın bakışları arasında
şaşkın adamın.
son bir damla daha düştü,
gözlerine doğru süzüldü,
fısıldadı çocuk, “ümidini yitirme.”