Bir işletim sistemini yalnızca dosyaları açan, pencereleri taşıyan, belleği paylaştıran teknik bir düzenek sanmak, bir şehri yalnızca yollar ve kanalizasyon şebekesi sanmaya benzer. Oysa her işletim sistemi, görünmez bir anayasa taşır. Çekirdek, yani kernel, bu anayasanın yürütme organıdır: işlemci zamanını dağıtır, belleğe kimin dokunacağını belirler, donanımla yurttaş uygulamalar arasında sınır çizer. Burada felsefe başlar; çünkü her sınır, aynı zamanda bir iktidar biçimidir.
Kapalı kaynaklı çekirdek mimarileri, çoğu zaman merkeziyetçi ve mülkiyetçi sosyoekonomik modelleri andırır. Kod görünmezdir; yurttaş, yani kullanıcı, sonuçları deneyimler ama yasayı okuyamaz. Sistemin nasıl karar verdiğini, hangi süreçlere öncelik tanıdığını, hangi telemetriyi topladığını ya da hangi güvenlik mekanizmasının neden devreye girdiğini ancak üretici açıklarsa öğrenir. Bu modelde güven, şeffaflıktan değil otoriteden doğar. Tıpkı güçlü bir kurumun, bana inan çünkü ben uzmanım demesi gibi.