Etiket: vepar

Günün birinde küçük ruh heyecan içinde Tanrıya gider ve ona “Ben kim olduğumu biliyorum” der.
Tanrı, peki sen kimsin? der.
Küçük ruh “Ben ışığım” der.
Ve Tanrı, “Doğru, sen ışıksın!” der.
Ruh,” Işık olduğumu biliyorum, ama ışık OLMAK istiyorum. Işık olmayı kendim deneyimlemek istiyorum. Kendi deneyimlerimle bilmek istiyorum.” der.

Tanrı, “Oh anladım, sen halihazırda olduğun şeyi deneyimlemek istiyorsun.” der
*Küçük Ruh, “evet, istediğim budur. Kendimi ışık olarak deneyimlemek istiyorum – sadece bilmek yetmiyor. Işık olmayı yaşamak istiyorum.” der.

Tanrı der ki, ” bunu anlayabiliyorum, ancak bu çok zor bir iş. Çünkü yarattığım ışıktan başka bir şey yok ortada. Ve senin ışığın güneşin içindeki bir mum gibi
*Sen orda milyarlarca ve milyarlarca başka mumların arasındasın ve hepiniz birlikte güneşi oluşturuyorsunuz. Bu mumlardan bir tanesi dahi olmasa güneş de olmaz. Işıkların arasında ışığını fark etmek istiyorsun ki bu oldukça karışık bir bilmece.”

Rüzgarın estiği yöne doğru savrulmadım bugün, bugün ben “ben” olmadım. rüzgar esti bu ilkbahar ayında, sokaktaki tüm sonbahardan kalma yapraklar savruldu, sürüklendiler… uçtular, uçtular onlar benden uzaklaştı ben onlardan… sarı hüzünleri yüzümden süzüldü gitti onlarla birlikte… geriye ideal ben kaldı,olması gereken ben… ve çokta güzel oldu kendimi bir kez daha sevdim.yaşamaya karar verdim bu benle bir kaç ay… bu kararı verirken aklıma 4-5 ay öncesinde bıraktığım bir ben daha geldi. 6 aylığına demiştim. onu aslında o kadarda özlemediğimi farkettim. onda olan tek şeyin güç olduğunu hatırladım ama bağlanmıştım da. sonra neden bıraktığımı hatırladım; o iyi arkadaş olan bi virüstü, dost gibi görünen düşman misali ya da tek taraflı parazit.üşüdüm. düşündüm bi kaç ay sonra kapımı çalıp gelirse yada hazırlıksız yakalarsa onu içeri alır mıyım? yoksa hiçte misafirperver olmayan halime bürünüp kapının önünde sonsuza gönderir miydim onu ? ben bu düşünceler içerisindeyken “ideal ben” içimden bi “hoop” dedi. bir anda onu hatırladım doğru ya az önce katılmıştı bana 🙂 anlaşılan katılır katılmaz bendeki bozuklukları görüp yönetimi ele almaya karar vermişti bu otoriter “burda ben varım” havasıyla. güldüm:) ilk kez iplerin benim elimde olmayıp aynı zamanda yine “bende” oluşu güzel geldi… hızlı adımlarla yanına gidip elimi “ideal ben”e uzattım. sevdim onu. o olduğu sürece hiç bir istenilmeyen “ben” beni bulamaz:)
Yaşasın “ideal ben”, yaşasın “ben”ler dünyası!