Okyanusun loş, tuzlu ve pek de dramatik görünmeyen bir köşesinde, felsefenin en eski sorularından biri jelatinimsi bir bedenle yüzüyor: Turritopsis dohrnii, namıdiğer ölümsüz denizanası. Bu küçük canlı, tehlike, açlık ya da yaşlılıkla karşılaştığında ölmek yerine biyolojik saatini geri sarabiliyor. Yetişkin formundan polip denen gençlik evresine dönüyor; sanki hayat ona bir oyun ekranı sunmuş da, o da utanmadan ‘baştan başla’ tuşuna basmış gibi.
Peki burada rahatsız edici soru şu: Geri dönen şey gerçekten aynı canlı mı? Yoksa eski bedenin malzemeleriyle kurulmuş yeni bir denizanası mı? İnsan zihni bu soruyu sevmez, çünkü kendini sürekli ve yekpare sanır. Sabah uyanınca aynadaki kişiyi dün gece yatağa giren kişi kabul ederiz. Oysa bedenimizin hücreleri değişir, anılarımız yeniden yazılır, arzularımız dönüşür. Yine de içimizde bir çekirdek olduğuna inanırız: ‘Ben.’ Denizanası bize bu çekirdeğin ne kadar kaygan olabileceğini gösterir.